Ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed niekorzystnym wpływem różnego rodzaju odpadów oparta jest głównie na przepisach ustawy o odpadach z 1997 roku. Ustawa ta porusza takie problemy, jak zapobieganie powstawania nadmiernej ilości odpadów, transport, składowanie, unieszkodliwianie i przetwarzanie.

Działalność powodująca powstawanie odpadów powinna być prowadzona tak, aby: 1. w miarę możliwości zapobiegać ich powstawaniu; 2. zapewniać bezpieczne dla środowiska ich wykorzystanie (np. poprzez przetworzenie); 3. jeśli nie jest to możliwe, to dalsze z nimi postępowanie (np. składowanie) nie może szkodzić środowisku. Wtórne wykorzystywanie odpadów polegać może na używaniu ich w celach zarówno przemysłowych (np. budowlanych, energetycznych, lub jako surowców wtórnych) jak i nieprzemysłowych (np. do nawożenia gleby). Unieszkodliwianie odpadów polegać powinno na takim ich przekształceniu, aby nie stanowiły zagrożenia dla ludzi i środowiska. W rozumieniu ustawy unieszkodliwianiem jest także składowanie odpadów.

Na wytwarzanie odpadów w ilości powyżej 1000 ton rocznie (nie dotyczy odpadów komunalnych) oraz odpadów niebezpiecznych (takich, które stanowią zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzi lub środowiska) konieczne jest zezwolenie starosty. Obowiązkiem zapobiegania powstawaniu, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów obarczony został ich producent. Musi on również prowadzić ich ewidencję. Takimi samymi obowiązkami obarczony został ewentualny odbiorca odpadów. Podmioty gospodarcze zobowiązane zostały, jeśli jest to technologicznie i ekonomicznie uzasadnione, do wykorzystywania odpadów jako surowców wtórnych. Producenci i importerzy opakowań i produktów w opakowaniach muszą zamieszczać na nich informacje i oznaczenia ułatwiające dalsze postępowanie z nimi zgodnie z normami ochrony środowiska. Gospodarowaniem odpadami komunalnymi zajmują się gminy. Składowanie odpadów może odbywać się tylko w miejscach do tego wyznaczonych. Odpady niebezpieczne wymagają umieszczania na specjalnych składowiskach.

Międzynarodowy obrót odpadami dozwolony jest pod pewnymi warunkami. Po pierwsze – zakazuje się importu odpadów niebezpiecznych. Na import innych odpadów konieczne jest uzyskanie zezwolenia Głównego Inspektora Ochrony [1]

Środowiska. To zaś jest uzależnione od spełnienia następujących warunków:

• odpady wykorzystane zostaną jako surowce wtórne;
• występują trudności z pozyskaniem takich surowców w kraju;
• odpady przywiezione z zagranicy nie spowodują zagrożenia dla środowiska naturalnego.

Jeszcze bardziej rygorystyczne rozwiązania dotyczą odpadów radioaktywnych. Obowiązuje prowadzenie ewidencji tych substancji. Nie mogą one być pozostawiane w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu ludzi i środowisku. Nie wolno także usuwać ich do powietrza atmosferycznego, wprowadzać bezpośrednio do wód lub do ziemi, ani składować w postaci ciekłej. Promieniotwórcze odpady ciekłe należy scalić odpowiednimi materiałami i umieścić w odpornych na korozję stalowych beczkach lub betonowych pojemnikach. Takie pojemniki powinny być oznakowane w ustalony sposób.

Podczas składowania powinny zostać zapewnione warunki odizolowania odpadów promieniotwórczych od wód gruntowych, powierzchniowych i opadowych. Surowe wymogi określają także miejsce składowania – powinno ono być oznakowane, zabezpieczone przed dostępem nieupoważnionych osób, strzeżone w sposób ciągły i oświetlone. Wymagane jest też prowadzenie tam i w całej okolicy przez cały czas składowania radiometrycznej kontroli środowiska.

[ciąg dalszy tej pracy magisterskiej nastąpi]

[1] Dz. U. z dnia 13 sierpnia 1997 r. Nr 96, poz. 592 z późniejszymi zmianami

Z przepisów ustawy o ochronie środowiska wynika dążenie do zapobiegania powstawaniu hałasu i wibracji, a szczególnie przenikania ich do środowiska. Polskie rozwiązania prawne określają dopuszczalne normy emisji hałasu i wibracji do środowiska, nie jest zaś ustalany maksymalny poziom głośności konkretnych urządzeń. [1]

Dopuszczalne poziomy natężenia hałasu (określane w decybelach) regulowane są przez 2 rozporządzenia. Rozporządzenie z 1980 roku jako kryterium wyróżniające hałas wyznacza   uciążliwość dla ludzi i  środowiska rozprzestrzeniających się w powietrzu fal akustycznych.

Osoby fizyczne i prawne zobowiązane zostały przez nie do stosowania w swojej działalności technologii ograniczających lub – jeśli to możliwe – eliminujących powstawanie hałasu. Jeżeli istnieje taka potrzeba, źródło hałasu należy izolować poprzez utworzenie strefy ochronnej wokół niego. Zabroniono wykonywania czynności powodujących hałas w godzinach od 2200 do 600 w miejscach zabudowy mieszkaniowej oraz w sąsiedztwie szpitali i sanatoriów. [2]

Załącznik do rozporządzenia określa tzw. równoważny poziom dopuszczalnego natężenia dźwięku (stanowiący średnią wartość poziomu dźwięku w czasie obserwacji) – jest on wyższy w godzinach 600 – 2200 a niższy w porze nocnej oraz maksymalny krótkotrwały poziom dźwięku.

Dopuszczalne natężenia hałasu zróżnicowano też według kryterium terenu, na jakim występują. Na tej podstawie wyróżniono pięć grup[3]:

1. obszary ochrony uzdrowiskowej, chronionego krajobrazu, o walorach wypoczynkowych, parki krajobrazowe, obszary dzielnic i obiektów zabytkowych;
2. tereny otaczające sanatoria i szpitale, podmiejskie osiedla mieszkaniowe, podmiejskie tereny wypoczynkowe;
3. tereny zabudowy mieszkaniowej położone w pobliżu ulic o natężeniu ruchu poniżej 1000 pojazdów na godzinę, zamieszkania zbiorowego, opieki społecznej, placówek naukowych, zabudowy związanej z wielogodzinnym pobytem młodzieży;
4. tereny zabudowy mieszkaniowej o natężeniu ruchu do 2000 pojazdów na godzinę, parki w miastach, ogrody działkowe, tereny rekreacyjno- sportowe;
5. centralne części miast o różnych typach zabudowy (mieszkaniowa, handlowa, usługowa, biurowa) lub z ulicami o natężeniu ruchu ponad 2000 pojazdów na godzinę.

Najbardziej restrykcyjne normy występują w grupie pierwszej, najmniej w piątej.

Gminy powinny podejmować odpowiednie działania w celu ochrony przed hałasem, czyli uwzględniać ten cel w planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach społeczno-gospodarczego rozwoju terenu, kontrolować przestrzeganie przepisów w tej dziedzinie i przeprowadzać pomiary natężenia hałasu. Rozporządzenie nakazuje również stosowanie środków mających na celu eliminację lub chociaż ograniczenie wibracji (drgania przenoszone przez podłoże gruntowe lub konstrukcję budynków). Do środowiska nie mogą przenikać wibracje o natężeniu wpływającym ujemnie na zdrowie ludzkie oraz zagrażające konstrukcji budynków.[4]

Wydane w 1998 roku rozporządzenie również określa dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, ale zastosowane zostały odmienne (bardziej szczegółowe) kryteria podziału warunków dopuszczalności maksymalnego poziomu hałasu. W załączniku określono dopuszczalne poziomy hałasu powodowanego przez linie energetyczne oraz starty, lądowania i przeloty statków powietrznych.[5]

Normowany jest także maksymalny dopuszczalny poziom hałasu, którego źródłem jest samochód lub motocykl. Muszą być tak skonstruowane i utrzymane w takim stanie, aby mierzony w określonych warunkach poziom hałasu nie przekraczał o 0.5 dB wartości ustalonej w trakcie badań homologacyjnych, lub jeśli pojazd takim badaniom nie był poddany – wartości określonych w rozporządzeniu.[6]

Przy tej okazji wspomnieć jeszcze można o przepisie kodeksu do spraw wykroczeń, który działania hałaśliwe, mogące „zakłócić spokój, porządek publiczny lub spoczynek nocny” traktuje jako podlegające odpowiedzialności karnej wykroczenie.

[1] Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 września 1980r. w sprawie stosowania środków chemicznych na ulicach, placach, i innych drogach publicznych (Dz. U. z dnia 17 września 1980, Nr 20, poz. 75)

[2]  Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 września 1980 r. w sprawie ochrony środowiska przed hałasem i wibracjami (Dz. U. z dnia 5 listopada 1980 r. Nr 24, poz. 90)

[3] Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 1 czerwca 1998 r. Nr 66, poz. 436)

[4] Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów (por. przypis 21 )

[5] R. Paczuski, op. cit., s. 339

[6] R. Paczuski, op. cit., s. 345

Polskie prawo geologiczne i górnicze[1] jest zgodne ze standardami ochrony środowiska obowiązującymi w Unii Europejskiej.

W polskim systemie prawnym zaczęłaby wtedy funkcjonować europejska filozofia ochrony środowiska.

Dostosowywanie polskiej polityki ochrony środowiska do wymogów stawianych członkom Unii Europejskiej będzie musiało pociągnąć podjęcie działań nie tylko w resorcie ochrony środowiska. Skuteczna polityka ekologiczna powinna być skoordynowana z działaniem w takich obszarach, jak rolnictwo, transport, czy energetyka. Wprowadzanie zmian w tych dziedzinach musi więc wiązać się z rozpatrywaniem aspektu ekologicznego podejmowanych działań.[2]

[1] Ustawa z 4 lutego 1994 Prawo Geologiczne i Górnicze (Dz. U. nr 27 z 1994, poz. 96)

[2] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.

Władze powinny zapewnić mieszkańcom miast i wsi o zwartej zabudowie możliwość kontaktu z przyrodą. Ma to być zapewnione poprzez tworzenie i ochronę obszarów zieleni miejskiej, takich jak parki, zieleńce, zieleń na ulicach, pracownicze ogrody działkowe. Ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska nakazuje uwzględnianie kwestii tworzenia i ochrony zieleni miejskiej w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele wypoczynkowe, zdrowotne i estetyczne.

Roboty ziemne prowadzone w pobliżu drzew nie mogą powodować ich uszkodzenia. Tak samo środki chemiczne, używane w zimie do zmniejszania śliskości nawierzchni nie powinny szkodzić zieleni miejskiej.

Ustawa reguluje także utrzymywanie we właściwym stanie drzew i krzewów przez ich właścicieli (zarówno podmioty organizacyjne, jak i osoby fizyczne). Ich usuwanie z terenu nieruchomości jest dozwolone tylko za zezwoleniem wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Od tej zasady istnieje jednak kilka odstępstw. Nie dotyczy ona: drzew i krzewów owocowych, sadzonych na plantacjach, takich, których wiek nie przekracza pięciu lat, lub trzydziestu lat, jeśli byłyby usuwane z terenu nieruchomości, będących własnością lub w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych. Za nielegalne usuwanie drzew pobiera się opłaty.

W Europie degradacja środowiska stała się kosztem rozwoju cywilizacyjnego. Straty ekologiczne były już znaczne, kiedy problem ten przestał być bagatelizowany. Zaczęto zwracać uwagę na konieczność aktywnej działalności państw w celu zapobiegania i niwelowania zagrożeń. Uświadomiono sobie również, iż skuteczne działania w dziedzinie ochrony środowiska możliwe są dzięki współpracy międzynarodowej, dlatego że problem ekologiczny stał się problemem globalnym.

W Europie Zachodniej państwa zaczęły wdrażać programy ochrony środowiska wcześniej niż w Polsce. W Polsce przez wiele lat ignorowano zagrożenia ekologiczne. Gospodarka socjalistyczna promowała industrializację za wszelką cenę. Motorem rozwoju miał być przemysł ciężki, nieproporcjonalnie rozrośnięty w porównaniu z innymi sektorami gospodarki. Owocowało to zniszczeniami środowiska naturalnego, które jednak traktowane były jako warte poniesienia koszty rozwoju.

Skala zniszczeń środowiska widoczna była już dla wszystkich. Zaczęto zdawać sobie z tego sprawę i wyciągać wnioski zarówno na Zachodzie, jaki i na Wschodzie. Jednak nacisk opinii społecznej na władze mógł okazać się skuteczny tylko w krajach demokratycznych. Tam zaczęły nawet kształtować się na dużą skalę ruchy społeczne – „Zieloni” – których działalność koncentrowała się na walce z zagrożeniami ekologicznymi. Przeciwdziałanie tym problemom przez władze krajów socjalistycznych okazało się mniej skuteczne.

Wprowadzenie polityki ochrony środowiska do sfery działań władz państwowych nie było tylko celem samym w sobie. Zwrócono bowiem uwagę na istniejącą zależność pomiędzy stanem środowiska naturalnego a poziomem i jakością życia ludzi. Na przykład na obszarach, które nie były zanieczyszczone wskaźniki zachorowalności na niektóre choroby były korzystniejsze. Dostrzeżono, że dobry stan środowiska umożliwia rozwój kraju, choćby w takich dziedzinach, jak turystyka.

Troska o środowisko naturalne zaczęła być też traktowana jako cel sam w sobie. Zasoby przyrody stały się bowiem przedmiotem wartym takiej samej troski, jak dobra kultury narodowej.

Integracja europejska jest przede wszystkim zjawiskiem gospodarczym i politycznym. W ramach Unii Europejskiej prowadzi się też jednak wspólną politykę ochrony środowiska. Wiąże się to z charakterem występującego w Europie problemu ekologicznego Jego rozwiązywanie jest bowiem skuteczniejsze, jeżeli wysiłki poszczególnych państw są zjednoczone. Najlepsze efekty przynosi skoordynowana współpraca. A skutecznym mechanizmem tej koordynacji jest działalność w ramach Unii Europejskiej.

Problemy ekologiczne w Polsce są znaczne. W ostatnich latach podjęto szereg działań aby je pokonać. W tej dziedzinie prowadzone są wspólne przedsięwzięcia z Unią Europejską. Współpraca ta daje efekty, jednak pełne członkostwo Polski w UE dałoby możliwość nie tylko współpracy, ale także współkształtowania europejskiej polityki ochrony środowiska. Integracja europejska umożliwiłaby również korzystanie ze środków, jakie Unia przeznacza na ochronę środowiska. Członkostwo Polski w Unii wymusi także dostosowanie prawnych standardów ekologicznych do wspólnotowych, które są bardziej nowoczesne. Często podkreśla się fakt, iż największą szansą dla rozwoju polskiej polityki ochrony środowiska jest członkostwo w Unii Europejskiej.

Korzyści byłyby obustronne, zarówno dla Polski, jak i dla Unii Europejskiej. Polska mogłaby wiele skorzystać, ale również wiele wnieść. Poprzez zwiększenie obszaru wspólnych działań zyskałoby także całe europejskie środowisko naturalne. W pracy tej spróbuję pokazać, że w następstwie wstąpienia Polski do Unii Europejskiej korzyści znacznie przeważą nad stratami a bilans integracji będzie w tej dziedzinie dodatni dla obu stron.

Oprócz pozytywnych skutków w postaci poprawy stany środowiska zauważyć będzie można pewne efekty korzystne dla gospodarki. Wzrost inwestycji ekologicznych, który zostanie wymuszony przez procesy integracyjne przyczyni się do napływu do Polski środków finansowych z funduszy przeznaczanych na ochronę środowiska w Unii Europejskiej. Zmniejszy się także prawdopodobieństwo dyskryminowania produktów polskich na rynku wspólnotowym spowodowane nieprzestrzeganiem w Polsce wspólnotowych standardów ekologicznych.

Integracja europejska z pewnością przyczyni się do zmiany mentalności społeczeństwa polskiego. Spodziewać się można wzrostu świadomości ekologicznej, co jest być może najistotniejszym czynnikiem we współczesnej ochronie środowiska.

Przedstawiony poniżej podział sporządzony jest w znacznym stopniu na podstawie Działu II ustawy o ochronie środowiska. Pochodzą z niego podtytuły (tam są one tytułami kolejnych rozdziałów). Wyjątek stanowi punkt 2.9 – postępowanie z odpadami.

Ochrona przyrody jest jednym z najbardziej obszernych działów prawa ochrony środowiska. Obok ogólnych przepisów ustawy o ochronie środowiska, mamy do czynienia z wieloma szczegółowymi aktami prawnymi w tej dziedzinie. Według tejże ochrona ta „polega na racjonalnym korzystaniu z zasobów świata roślinnego i zwierzęcego, ich odtwarzaniu w sposób zapewniający utrzymanie równowagi przyrodniczej oraz zachowaniu w stanie nienaruszonym zasobów lub ich części, o szczególnej wartości ze względu na potrzeby naukowe lub społeczne.”

Cele te powtórzone zostały w ustawie o ochronie przyrody.[1] Odnosi się ona w szczególności do dziko występujących roślin i zwierząt. Jako formy ochrony przyrody podano: tworzenie i wyznaczanie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, wprowadzanie ochrony gatunkowej roślin i zwierząt, wprowadzanie ochrony indywidualnej (pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespół przyrodniczo-krajobrazowy).

Wymienione wcześniej obszary tworzą krajowy system obszarów chronionych. W parkach narodowych wszelkie działania powinny być podporządkowane wymogom ochrony przyrody. Obecnie istnieją w Polsce 22 parki narodowe i zajmują ok. 1 proc. powierzchni kraju (średnia światowa – 1,5 proc.). Sześć z nich zostało wpisanych przez UNESCO na listę rezerwatów biosfery. Białowieski Park Narodowy jest jedynym miejscem w Polsce wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości.[2]

Na podstawie ustawy o ochronie przyrody wydano m. in. dwa rozporządzenia. Dotyczą one ochrony gatunkowej zwierząt[3] i roślin[4] [5]. Wymieniono w nich 125 gatunków chronionych zwierząt, 111 podlegających ścisłej ochronie gatunków dziko występujących roślin oraz 14 gatunków podlegających ochronie częściowej. Wobec zwierząt zabrania się m. in. umyślnego zabijania, okaleczania, płoszenia, niszczenia gniazd czy fotografowania w okresie rozrodu i wychowu młodych; wobec roślin – niszczenia, zbywania, nabywania, wywożenia za granicę.

Niedawno weszła w życie ustawa o ochronie zwierząt . Przyjęto w niej nowatorskie, jak na polskie warunki, zasady[6]. Jest ona uzupełnieniem ustawy o ochronie przyrody, gdyż dotyczy nie tylko zwierząt występujących dziko (wolno żyjących), ale też domowych, gospodarskich, wykorzystywanych do celów rozrywkowych, sportowych, używanych do doświadczeń, żyjących w ogrodach zoologicznych i „obcych faunie rodzimej”. W ustawie stwierdza się, iż „zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.(…) Każde zwierze wymaga humanitarnego traktowania. Nieuzasadnione lub niehumanitarne zabijanie zwierząt oraz znęcanie się nad nimi jest zabronione.”

Transport zwierząt powinien odbywać się w odpowiednich warunkach, za pomocą środków przystosowanych do tego celu (szczegółowe zasady i warunki transportu, maksymalny czas transportu dla danego gatunku oraz sposób postępowania ze zwierzętami chorymi oraz padłymi w czasie transportu określa rozporządzenie[7] wydane na podstawie tej ustawy). Doświadczenia mogą być przeprowadzane na zwierzętach tylko dla celów naukowych i dydaktycznych, jeśli jest to niezbędne i celów tych nie można osiągnąć w inny sposób (np. poprzez zapoznanie się z międzynarodową dokumentacją na temat już przeprowadzonych doświadczeń i ich wyników). Doświadczenia bez znieczulenia dopuszczalne są tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy wymaga tego „dobro nauki”. Wprowadzono przepisy dotyczące uśmiercania zwierząt. Ustawa zawiera też, podobnie jak wiele aktów prawnych z dziedziny ochrony środowiska, przepisy karne.

Korzystanie z zasobów leśnych w sposób nie szkodzący środowisku naturalnemu i równocześnie umożliwiające gospodarcze ich wykorzystanie normuje ustawa o lasach z 1991 roku[8]. Gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu, szczególną uwagę zwracając na zachowanie korzystnego wpływu lasów na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia człowieka i równowagę przyrodniczą. Pożądana jest ochrona szczególnie cennych ekosystemów leśnych ze względu na zachowanie różnorodności przyrodniczej, walory krajobrazowe, potrzeby nauki. Lasy, będące własnością Skarbu Państwa, są udostępnione dla ludności. Od tej zasady wprowadzono kilka wyjątków, m.in. dla upraw leśnych do 4 metrów wysokości, ostoi zwierząt, źródeł rzek i potoków oraz w przypadku wprowadzenia okresowego zakazu wstępu przez nadleśniczego (np. gdy występuje zagrożenie pożarowe).

Inne akty prawne regulują zagadnienia takie jak: zasady ochrony ogrodów botanicznych i zoologicznych , hodowli i ochrony roślin uprawnych , ochrony roślin uprawnych przed organizmami szkodliwymi i chorobami[9] [10] [11]. Ta ostatnia kwestia zawiera m. in. taki problem, jak stosowanie środków ochrony roślin – takich i w taki sposób, aby nie stwarzało to niebezpieczeństwa dla ludzi i środowiska.

[1] Dz. U. z dnia 12 grudnia 1991 r. Nr 114 , poz. 492, z późniejszymi zmianami

[2]    Rzeczpospolita z 4 stycznia 1999, str. 25

[3] Dz. U. z dnia 16 lutego 1995 r. Nr 13, poz. 61, z późniejszymi zmianami

[4]  Dz. U. z dnia 18 kwietnia 1995 r. Nr 41, poz. 214

[5]  Dz. U. z dnia 23 września 1997 r. Nr 111, poz. 724

[6]  Do niedawna kwestie te były regulowane przez rozporządzenie Prezydenta RP z 1928 roku.

[7]  Dz. U. z dnia 10 lipca 1998 r. Nr 86, poz. 552

[8]  Dz. U. z dnia 8 listopada 1991 r. Nr 101, poz. 444, z późniejszymi zmianami

[9]  Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 września 1980 w sprawie zasad ochrony ogrodów botanicznych i zoologicznych (Dz. U. z dnia 17 września 1980 r. Nr 20, poz. 74)

[10] Ustawa o nasiennictwie z dnia 10 października 1987 (Dz. U. z 1987r. Nr 31, poz. 166, z późniejszymi zmianami)

[11] Ustawa o ochronie roślin uprawnych z dnia 12 lipca 1995 (Dz. U. z 1995r. Nr 90, poz. 447)

Różnica pomiędzy polskimi a unijnymi uregulowaniami dotyczącymi ochrony przed hałasem polega na tym, że w UE określa się poziom dopuszczalnej głośności poszczególnych maszyn i urządzeń a nie poziom dopuszczalnego hałasu w środowisku. W tym obszarze stwierdza się niski poziom dostosowania polskich przepisów do wspólnotowych. Wyjątek stanowią normy emisji hałasu z pojazdów silnikowych i samolotów cywilnych.[1]

Warto zwrócić uwagę na fakt, iż dostosowywaniem polskiego prawa do wspólnotowego w zakresie emisji hałasu przez urządzenia zajmować by się miało przede wszystkim Ministerstwo Gospodarki. Wśród instytucji realizujących to przedsięwzięcie nie znalazł się resort ochrony środowiska.[2]

Stwierdzono konieczność dokonania zmian legislacyjnych w przepisach określających maksymalny poziom głośności takich urządzeń, jak: maszyny budowlane, żurawie wieżowe, zmechanizowane ręczne kruszarki betonu i młoty, koparki, spycharki, ładowarki, dźwigi, generatory spawalnicze, generatory mocy, kosiarki do trawy. Konieczne stałoby się także przeprowadzenie pewnych zmian instytucjonalnych.[3]

W Unii Europejskiej dostrzeżono niedawno potrzebę uregulowania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ich projekt został zawarty w tzw. „Zielonej Księdze Komisji Europejskiej w sprawie przyszłej polityki w dziedzinie hałasu”. Ustalone tam pułapy są uwzględniane w przygotowywanym przez MOŚZNiL rozporządzeniu.[4]

[1]   Raport zawierający ocenę stopnia dostosowania prawa polskiego… op. cit. s. 17-18

[2]    Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.

[3]    Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa, op. cit. Rozdział 23, s. 35-38

[4]    Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.