Opublikowana w listopadzie 1997 r. przez Komisję Europejską strategia rozwoju odnawialnych źródeł energii – En ergy for the Future: Renewable Energy Sources. White Paper for a Community Strategy and Action Plan” [13] ustanawia priorytety polityki energetycznej krajów Unii Europejskiej. Są to:

• zapewnienie bezpieczeństwa i różnorodności dostaw energii;
• zwiększenie konkurencyjności sektora odnawialnych źródeł energii Unii Europejskiej;
• ochrona środowiska.

Celem strategicznym Białej Księgi jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii w zaspokojeniu zapotrzebowania na energię pierwotną z aktualnych 6% do 12% w 2010 r. Dla realizacji przyjętych założeń przewidziano instrumenty rynkowe, które obejmują [29]:

• sprawiedliwy dostęp odnawialnych źródeł energii do rynku energii elektrycznej;
• przychylne instrumenty fiskalne i finansowe (podatki i subsydia);
• nowe inicjatywy w sektorze bioenergii dla transportu, produkcji ciepła i elektryczności;
• udoskonalanie regulacji prawnych w budownictwie.

Strategia i plan działań w dziedzinie odnawialnych źródeł energii zakłada [29]:

• zwiększenie roli odnawialnych źródeł energii w polityce, programach i budżetach;
• wzmocnienie konkurencyjności przemysłu UE na rynkach światowych i związany z tym wzrost zatrudnienia;
• pomoc finansową dla technologii odnawialnych źródeł energii;
• rozwój badań, technologii i demonstracji.

Największy wkład do wzrostu energii ze źródeł odnawialnych jest planowany dla biomasy – 90 mln toe^[1], z czego 15 mln toe przyjmuje się uzyskać z produkcji biogazu. Przewiduje się zmniejszenie ilości biogazu uzyskiwanego ze składowisk, natomiast zwiększenie ilości uzyskiwanej w wyniku beztlenowej przeróbki odpadów.

Rozwój odnawialnych źródeł energii (OZE) jest jednym z kluczowych elementów transformacji energetycznej w Polsce i na świecie. Strategia rozwoju OZE stanowi dokument strategiczny, który określa cele, priorytety i działania mające na celu zwiększenie udziału energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych w krajowym systemie energetycznym. Jej celem jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego państwa, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, poprawa jakości powietrza oraz wspieranie rozwoju technologii i innowacji w sektorze energetyki. Strategia uwzględnia zarówno aspekty techniczne, środowiskowe, jak i ekonomiczne, a jej wdrażanie wpisuje się w zobowiązania wynikające z polityki klimatycznej Unii Europejskiej, w tym cele pakietu klimatyczno-energetycznego na lata 2030 i 2050.

Jednym z głównych założeń strategii jest zwiększenie udziału energii pochodzącej z OZE w krajowym miksie energetycznym. Dokument określa cele ilościowe dla różnych technologii, takich jak energia wiatrowa, fotowoltaika, energia wodna, biogaz oraz biomasa. Priorytetem jest zarówno wytwarzanie energii elektrycznej, jak i ciepła, przy jednoczesnym ograniczeniu zużycia paliw kopalnych. Strategia wskazuje również na konieczność rozwoju zdecentralizowanej energetyki prosumenckiej, w której odbiorcy energii stają się jednocześnie producentami, co zwiększa elastyczność systemu i przyczynia się do stabilizacji sieci energetycznej.

Ważnym elementem strategii jest rozwój infrastruktury technologicznej i inwestycji w OZE. Strategia zakłada zwiększenie mocy zainstalowanej w farmach wiatrowych i słonecznych, modernizację istniejących elektrowni wodnych, rozwój instalacji biogazowych i spalania biomasy oraz wdrażanie magazynów energii. Dokument wskazuje także na konieczność integracji OZE z krajową siecią elektroenergetyczną poprzez modernizację sieci przesyłowych i dystrybucyjnych oraz wdrażanie inteligentnych systemów zarządzania energią (smart grids). Takie podejście umożliwia efektywne wykorzystanie energii wytwarzanej w sposób niestabilny i nieregularny, charakterystyczny dla niektórych źródeł odnawialnych, takich jak wiatr i słońce.

Strategia kładzie nacisk na aspekt ekonomiczny i finansowy rozwoju OZE. Przewiduje wprowadzenie mechanizmów wsparcia inwestycji, takich jak taryfy gwarantowane, systemy aukcyjne, dotacje z funduszy unijnych oraz preferencyjne kredyty dla przedsiębiorstw i prosumentów. Stabilność regulacyjna oraz przewidywalność wsparcia finansowego są kluczowe dla przyciągania inwestycji i rozwijania rynku OZE. Strategia podkreśla także znaczenie rozwoju sektora przedsiębiorstw działających w branży OZE, tworzenia miejsc pracy oraz promowania innowacyjnych technologii i usług związanych z produkcją, dystrybucją i magazynowaniem energii odnawialnej.

Kolejnym istotnym elementem jest wpływ rozwoju OZE na środowisko i ochronę klimatu. Zastępowanie paliw kopalnych energią pochodzącą z odnawialnych źródeł przyczynia się do redukcji emisji dwutlenku węgla, tlenków azotu, pyłów i innych zanieczyszczeń powietrza. Strategia uwzględnia także minimalizację negatywnego wpływu instalacji OZE na ekosystemy, poprzez właściwe lokalizowanie farm wiatrowych, ochronę siedlisk ptaków i nietoperzy, ograniczanie ingerencji w rzeki i tereny wodne oraz wykorzystanie zdegradowanych gruntów pod instalacje fotowoltaiczne i biogazownie. W dokumencie podkreśla się, że rozwój energetyki odnawialnej powinien iść w parze z zachowaniem równowagi ekologicznej i ochroną bioróżnorodności.

Strategia przewiduje również integrację z polityką krajową i unijną, w tym z planami działań na rzecz efektywności energetycznej, polityką klimatyczną oraz zobowiązaniami w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych. Dokument kładzie nacisk na współpracę między ministerstwami, samorządami, przedsiębiorstwami i instytucjami naukowymi, aby działania w sektorze OZE były spójne i efektywne. Współpraca ta obejmuje również kwestie regulacyjne, planowanie przestrzenne, rozwój innowacji technologicznych i systemów wsparcia dla inwestorów.

Nie mniej ważnym aspektem strategii jest edukacja i świadomość społeczna. Strategia przewiduje kampanie informacyjne i działania edukacyjne mające na celu zwiększenie wiedzy obywateli na temat korzyści wynikających z korzystania z OZE, promowanie efektywnego zużycia energii oraz zachęcanie do inwestycji w mikroinstalacje w gospodarstwach domowych i przedsiębiorstwach. Edukacja ekologiczna i energetyczna społeczeństwa jest niezbędna dla akceptacji nowych technologii, poprawy efektywności systemu energetycznego i promowania odpowiedzialnych postaw konsumenckich.

Strategia zawiera także prognozy rozwoju rynku OZE w perspektywie długoterminowej. Według dokumentu, do 2030 roku udział energii odnawialnej w miksie energetycznym kraju może wzrosnąć znacząco, a do 2050 roku osiągnąć poziom umożliwiający znaczną redukcję emisji CO₂ i uniezależnienie od paliw kopalnych. Prognozy te uwzględniają zarówno rozwój technologii, jak i potencjał krajowy w zakresie energii wiatrowej, słonecznej, wodnej oraz biomasy. W strategii przewiduje się także dynamiczny rozwój systemów magazynowania energii, sieci inteligentnych oraz technologii prosumenckich, co ma kluczowe znaczenie dla stabilności systemu energetycznego przy rosnącym udziale OZE.

Strategia Rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii stanowi dokument wyznaczający kierunki transformacji sektora energetycznego w Polsce. Strategia obejmuje rozwój technologii OZE, integrację z systemem energetycznym, wsparcie finansowe, ochronę środowiska, edukację społeczną oraz spójność z polityką krajową i unijną. Jej wdrażanie ma na celu zwiększenie udziału energii odnawialnej, redukcję emisji gazów cieplarnianych, poprawę bezpieczeństwa energetycznego oraz wsparcie gospodarki niskoemisyjnej, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju kraju i ochrony klimatu.

---

[1]   toe (ton of oil equivalent) – tona paliwa ekwiwalentnego, 1 toe = 41,868 GJ

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Strategia Rozwoju Energetyki Odnawialnej [38] zatwierdzona przez Sejm 23 sierpnia 2001 r. jest najważniejszym dokumentem dla rozwoju odnawialnych źródeł energii w Polsce.

Dokument wskazuje podstawowe cele i warunki rozwoju energetyki odnawialnej do roku 2020. Strategia zakłada zwiększenie udziału energii ze źródeł odnawialnych w bilansie paliwowo-energetycznym kraju do 7,5% (340 PJ^[1]) w 2010 roku i do 14% w 2020 roku. Oznacza to 3-krotny wzrost w stosunku do roku 1999 (2,5% – 105 PJ).

W strategii zostały przygotowane trzy scenariusze zakładające udział energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych na poziomie 7,5%, 9% i 12,5% całkowitej produkcji energii elektrycznej w Polsce w roku 2010. Scenariusz 7,5% jest zgodny z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie obowiązku zakupu energii elektrycznej i ciepła z odnawialnych źródeł energii [33]. Zakłada on wzrost mocy jednostek produkujących energię z biogazu o 590 MW, stawiając w tym zakresie głównie na biogazownie komunalne przerabiające osady ściekowe i odpady, które mają produkować 5,2% energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych [Tabela 1].

Tabela 6. Scenariusz rozwoju technologii produkcji biogazu przy założeniu 7,5% udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie energii pierwotnej w Polsce w 2010 r. [41]

Technologia OZE	Dodatkowa moc zainstalowana w latach 2000­2010, [MW]	Łączna roczna produkcja energii z OZE w Polsce w 2010 r.			Udział energii wyprodukowanej z OZE w 2010 r, [%]
		Elektrycznej [GWh]	Cieplnej [TJ[2]]	Razem [TJ]
Biogazownie komunalne	500	2000	5000	12200	5,2
Biogazownie rolnicze	30	120	150	582	0,2
Gaz wysypiskowy	60	360	420	1716	0,7
Razem OZE	19592	14082	174470	235000	100,0

Szacunkowy całkowity udział środków publicznych w nakładach inwestycyjnych na przestrzeni dziesięciu lat wyniesie 228 mln zł/rok.

Energetyka odnawialna odgrywa coraz większą rolę w globalnym systemie energetycznym, odpowiadając na wyzwania związane ze zmianami klimatycznymi, ograniczonymi zasobami paliw kopalnych oraz rosnącym zapotrzebowaniem na energię. Strategia Rozwoju Energetyki Odnawialnej (SREO) jest dokumentem strategicznym, który określa cele, kierunki działań oraz narzędzia wspierające rozwój źródeł energii odnawialnej w kraju. Strategia ta ma charakter kompleksowy, obejmując zarówno aspekty technologiczne, ekonomiczne, środowiskowe, jak i prawne, a jej głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego przy jednoczesnym ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych i zanieczyszczeń powietrza.

Jednym z podstawowych założeń SREO jest wzrost udziału energii odnawialnej w krajowym miksie energetycznym. Strategia przewiduje rozwój różnych źródeł odnawialnych, w tym energii wiatrowej, słonecznej, wodnej, geotermalnej oraz biomasy. Celem jest nie tylko zwiększenie produkcji energii elektrycznej z OZE, ale także rozwój ciepłownictwa opartego na energii odnawialnej oraz wsparcie dla transportu wykorzystującego paliwa alternatywne i energię elektryczną pochodzącą z OZE. W dokumencie określone są również konkretne cele ilościowe, np. osiągnięcie określonego udziału OZE w miksie energetycznym do roku 2030 i 2050, zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi z prawa unijnego i celów klimatycznych UE.

Strategia kładzie duży nacisk na innowacje technologiczne i rozwój infrastruktury energetycznej. Rozwój OZE wymaga inwestycji w nowoczesne turbiny wiatrowe, panele fotowoltaiczne, instalacje biogazowe oraz systemy magazynowania energii. Strategia przewiduje wsparcie badań i rozwoju technologii odnawialnych źródeł energii, zwiększenie efektywności energetycznej instalacji oraz integrację źródeł OZE z krajową siecią elektroenergetyczną. Istotnym elementem jest również rozwój inteligentnych sieci energetycznych (smart grids), które umożliwiają elastyczne zarządzanie wytwarzaniem i zużyciem energii, a także integrację zdecentralizowanych źródeł energii w systemie krajowym.

SREO obejmuje także aspekt ekonomiczny i finansowy rozwoju energetyki odnawialnej. Strategia wskazuje mechanizmy wsparcia finansowego dla inwestycji w OZE, w tym taryfy gwarantowane, systemy aukcyjne, fundusze unijne oraz instrumenty kredytowe i preferencyjne dla przedsiębiorstw i inwestorów indywidualnych. W dokumencie podkreśla się znaczenie stabilności regulacyjnej oraz przewidywalności systemu wsparcia, co jest kluczowe dla przyciągnięcia inwestycji i zwiększenia skali produkcji energii odnawialnej. Ponadto strategia uwzględnia aspekty społeczno-gospodarcze, takie jak tworzenie miejsc pracy w sektorze OZE, rozwój przedsiębiorczości lokalnej i wzrost konkurencyjności gospodarki opartej na niskoemisyjnej energii.

Kolejnym istotnym elementem strategii jest wpływ rozwoju OZE na ochronę środowiska i klimatu. Zastępowanie paliw kopalnych energią odnawialną przyczynia się do redukcji emisji dwutlenku węgla, tlenków azotu, pyłów i innych zanieczyszczeń powietrza, co ma pozytywny wpływ na zdrowie publiczne i poprawę jakości życia mieszkańców. Strategia przewiduje również minimalizację negatywnego wpływu instalacji OZE na ekosystemy, np. poprzez lokalizację farm wiatrowych z dala od obszarów chronionych, monitoring wpływu elektrowni wodnych na środowisko wodne czy projektowanie instalacji fotowoltaicznych z uwzględnieniem terenów zdegradowanych lub nieużytków.

Strategia Rozwoju Energetyki Odnawialnej zakłada również integrację z polityką krajową i unijną. Dokument uwzględnia zobowiązania wynikające z polityki klimatycznej UE, cele redukcji emisji gazów cieplarnianych, zobowiązania dotyczące efektywności energetycznej oraz przepisy dotyczące systemu wsparcia OZE. Strategia promuje współpracę między ministerstwami, jednostkami samorządu terytorialnego, przedsiębiorstwami oraz instytucjami naukowymi, aby zapewnić spójność działań i efektywne wykorzystanie zasobów w zakresie rozwoju energetyki odnawialnej.

Ważnym aspektem jest również edukacja społeczeństwa i promocja energii odnawialnej. Strategia przewiduje działania informacyjne i edukacyjne mające na celu zwiększenie świadomości ekologicznej, zachęcanie do inwestowania w instalacje OZE w gospodarstwach domowych, firmach i samorządach oraz promowanie praktyk ograniczających zużycie energii. Edukacja ekologiczna jest niezbędna, aby społeczeństwo akceptowało rozwój nowych instalacji energetycznych i aktywnie uczestniczyło w transformacji energetycznej.

SREO wskazuje także prognozy rozwoju energetyki odnawialnej w długiej perspektywie. W zależności od scenariuszy ekonomicznych i technologicznych, udział OZE w krajowym miksie energetycznym może wzrosnąć w ciągu kolejnych 20–30 lat nawet do 50–60% produkcji energii elektrycznej. Prognozy te opierają się na analizie trendów globalnych, potencjału krajowego w zakresie wiatru, słońca, biomasy i energii wodnej, a także na szacunkach dotyczących efektywności inwestycji, kosztów technologicznych oraz systemów wsparcia dla energetyki odnawialnej.

Strategia Rozwoju Energetyki Odnawialnej jest dokumentem strategicznym wyznaczającym kierunki transformacji sektora energetycznego w Polsce. Obejmuje rozwój technologii OZE, integrację z systemem energetycznym, wsparcie ekonomiczne i finansowe, ochronę środowiska, edukację społeczną oraz spójność z polityką krajową i unijną. Jej wdrażanie ma na celu zwiększenie udziału energii odnawialnej, ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, poprawę bezpieczeństwa energetycznego oraz wsparcie gospodarki niskoemisyjnej, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju kraju i ochrony klimatu.

---

[1]   PJ – petadżul, 1PJ = 10¹⁵ J

[2]   TJ – teradżul, 1TJ = 10¹² J

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Źródłem energii wodnej jest energia słoneczna[10] . Pod wpływem ciepła słonecznego woda na kuli ziemskiej znajduje się w ciągłym ruchu ;woda wyparowana z powierzchni wód ,z powierzchni ziemi i roślin dostaje się do atmosfery . Ruch powietrza w kierunku poziomym i pionowym powodują przenoszenie zawartej w nim pary ;w zmienionych warunkach -pod wpływem niższej temperatury -następuje skraplanie pary .Drobne krople wody łączą się ze sobą ,a gdy nie mogą się już utrzymać we występujących prądach powietrznych , spadają w postaci opadów atmosferycznych. Część opadów trafia z powrotem na powierzchnie mórz i wraz z wodą parującą z nich bierze udział w tzw. cyklu małego krążenia wody. W cyklu dużego krążenia wody , woda opada częściowo na powierzchnie mórz oraz na powierzchnie lądów . Część jej spływa do mórz po powierzchni lądu , druga część wsiąka w ziemię i płynie w kierunku morza pod ziemią , część trzecia paruje z powierzchni gruntu roślin śniegu ,itp.

Rys.6 Schemat funkcjonowania elektrowni wodnej[17]

• Wykorzystanie energii morza.

Wykorzystuje się energię pływów morza, fal morskich, energię cieplną mórz oraz energię prądów oceanicznych.

• Wykorzystanie energii pływów morskich.

Rys. 7 Schemat ideowy elektrowni wykorzystującej pływy morskie. 1.woda od strony morza, 2.zapora, 3.turbina,4.woda w basenie a). przypływ, b).odpływ [18].

W korzystnych warunkach topograficznych możliwe jest wykorzystanie pływów morza [19]. Ujście rzeki wpływającej do morza i wysokie jej brzegi umożliwiają budowę zapory, pozwalającej na wpłynięcie wód morskich w dolinę rzeki podczas przypływu i wypuszczeniu ich poprzez turbiny wodne podczas odpływu, pokazana na rysunku nr.13 największa na świecie taka elektrownia znajduje się we Francji. Ma ona 24 turbiny wodne rewersyjne o mocy po 10MW, a więc cała elektrownia ma moc 240MW. Pracuje od 1967 roku. Takie elektrownie pracują również w Kanadzie, Chinach i byłym ZSRR, a są projektowane w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Korei Południowej i Indiach. Dla ekonomii pracy elektrowni wykorzystujących pływy nie jest bez znaczenia, że ich okres eksploatacji jest liczony na 100 lat. Wadami elektrowni tych jest zasalanie ujść rzek oraz erozja ich brzegów wskutek wahań wody, a także utrudnianie wędrówek ryb w górę rzek.

• Wykorzystanie energii fal morskich.

Istnieją dwa rozwiązania wykorzystania energii fal morskich napędzających albo turbinę wodną albo powietrzną. W pierwszym rozwiązaniu woda morska pchana kolejnymi falami wpływa zwężającą się sztolnią do położonego na górze zbiornika. Gdy w zbiorniku tym jest wystarczająca ilość wody, wówczas przelewa się ona przez upust i napędza turbinę rurową Kaplana, sprzężona z generatorem. Po przepłynięciu przez turbinę woda wraca do morza. Wykorzystana jest więc przemiana energii kinetycznej fal morskich w energię potencjalną spadu. Instalacja taka pracuje od 1986r. na norweskiej wyspie Toftestallen koło Bergen dając moc 350kW. Takie rozwiązanie jest znane pod skrótem OWC.

Rys.9 Schemat elektrowni wykorzystującej energię fal morskich typu MOSC na wyspie Islay u wybrzeża Szkocji. 1 – komora żelbetonowa, 2 – przewód powietrzny, 3 – turnina i generator, 4 – przestrzeń powietrzna, 5 – oscylujące kolumna wody, 6 – wlot, 7 – piasek, 8 – skała, 9 – wylot, 10 – platforma[21].

W drugim rozwiązaniu zbiornik jest zbudowany na platformach na brzegu morza. Fale wlewają się na podstawę platformy i wypychają powietrze do górnej części zbiornika. Sprężone przez fale powietrze wprawia w ruch turbinę Wellsa, która napędza generator. Rozwiązanie takie jest znane pod skrótem MOSC. Na rysunku pokazano schemat takiej elektrowni, zbudowanej na wyspie Jslay u wybrzeży Szkocji. Norwegia buduje elektrownie wykorzystujące fale morskie o mocy 2MW na wyspie Tongatapu na południowym Pacyfiku. Elektrownię typu MOSC projektuje się obecnie w Szkocji. Będzie ona miała moc 2000MW i będzie składała się z modułów po 5MW. Będzie ona też ochraniała brzeg morski przed zniszczeniem. Innymi sposobami wykorzystania energii fal morskich są “tratwy” (rys. 15a) i “kaczki” (rys. 15b). Każda “tratwa” składa się z trzech części połączonych ze sobą zawiasami i poruszających się na falach. Ruch fal porusza tłoki pomp znajdujących się w środkowej części “tratwy”. Pompowana woda napędza turbinę sprzężoną z generatorem. Eksperymentalna “tratwa” pracuje koło wyspy Wight (Wielka Brytania).

Rys.10 b .) Schemat “kaczki” a.) Widok “tratwy”- wykorzystującej energię fal morskich [22].

W przeciwieństwie do “tratw”, które wykorzystują pionowy ruch fal, “kaczki” wykorzystują poziome ruchy wody morskiej. Łańcuchy “kaczek” umieszczone na długim pręcie podskakując na falach niezależnie od siebie wprowadzają w ruch tłoki pomp. Pompowana woda napędza turbiny. “Kaczki” o małej mocy służą od lat do oświetlenia boi.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

• Programy rolno-środowiskowe

Z końcem lat 80-tych XX wieku, ustanowiona została i wprowadzona w żucie rolno- środowiskowa Unijna polityka rolna, jako program poparcia dla określonych praktyk rolniczych, które przyczyniają się do ochrony środowiska i zachowywania krajobrazu wsi. Wraz z Reformą Wspólnej Polityki Rolnej (CAP) w 1992 roku, dostosowanie programów rolno-środowiskowych stało się obowiązkiem wszystkich państw członkowskich, w ramach programów rozwoju rolnictwa. Reforma CAP z 2003 podtrzymuje obowiązkowy charakter programów rolno-środowiskowych dla państw członkowskich, podczas gdy pozostaje opcjonalna dla rolników. Ponadto, maksymalna wartość współfinansowania Unijnego została podniesiony z 60% do 85% w niektórych regionach.

Rolnicy zobowiązują się przynajmniej przez pięć lat, stosować praktyki przyjazne dla środowiska, które zstąpią tradycyjne praktyki rolnicze, biorąc pod uwagę dodatkowo utratę dochodów, która wynika ze zmiany praktyk rolniczych.

Przykłady zobowiązań pokrywanych przez reżimy krajowe/regionalne związane ze przeistoczeniem rolno-środowiskowym są następujące:

• Wprowadzenie upraw przyjaznych dla środowiska
• Gospodarowanie pastwiskami w systemie niskiego obciążenia
• Pełne gospodarowanie uprawami rolniczymi i organicznym rolnictwem (http://europa.eu.int/comm/agriculture/qual/organic/index_el.htm)
• Zachowanie wartości krajobrazów i cech historycznych, jak drzewa, rowy, ogrodzenia itp.
• Podtrzymywanie wysokich wartości siedlisk i towarzyszącej im bioróżnorodność

Ponad jedna trzecia z wspólnego udziału na rozwój EAFDG (Europejski Rolniczy Fundusz Kierunków i Gwarancji) zostało wykorzystanych w programach rolno-środowiskowych (średni okres w przedziale od 2000-2002). W całej Unii procent użytków gdzie programy rolno-środowiskowe zostały zastosowane wzrastają z 15% w 1998, do 27% w 2001 roku. Dane z 2001 roku obejmują wszystkie nowe umowy, które zostały podpisane w 2000 i 2001, kiedy obowiązywało Rozporządzenie Nr 1257/1999, i objęło 16 milionów hektarów i zobowiązania oparte na poprzedniej zasadzie (EK) 2078/92, które reprezentuje 18 milionów hektarów. Ponadto, w 2001 zostało zawartych 8.422 umów rolno- środowiskowych, na wsparcie określonych gatunków zwierząt, które są skazane na wytępienie, w liczbie 60.568 zwierząt. Żądanie Unii skierowane do państw członkowskich w celu zastosowania rozporządzeń związanych z szybkim wzrostem inicjatyw i programów, które inaczej wymagałyby długich okresów czasu na osiągnięci, ma zostać poparte. Rezultaty z zastosowania tych programów są pozytywne i wskazują, że pozytywne skutki środowiskowe znacznie wzrosną poprzez zastosowanie programów rolno-środowiskowych.

W szczególności:

Wiele z projektów zmierzających do ograniczania nakładów w rolnictwie, spowoduje obniżenie ilości nawozów azotowych, jak również stosowanie lepszych metod uprawy. Projekty mające znaczenie dla podtrzymywania i poprawy krajobrazu dają pozytywne rezultaty. Ponadto, obserwujemy wzrost dochodu rolników w określonych przypadkach na terenach niekorzystnych. Pomimo tego, osiągnięte dochody na terenach intensywnej uprawy są stosunkowo mało ważne.

Zastosowanie programów rolno-środowiskowych spowodowało zmianę nastawienia rolników, jak również świadomość społeczną. Raporty Unijne dotyczące oceny zastosowanych programów również wskazują, że koszty ich zastosowania są stosunkowo niewielki w porównaniu do korzyści, jakie przynoszą dla środowiska. Dana z obszarów gdzie ekstensywne praktyki rolnicze wykazują znaczny spadek produkcji, podczas gdy na niekorzystnych obszarach produkcja została podtrzymana. Na koniec, ważnym osiągnięciem wywodzącym się z zastosowania programów rolno-środowiskowych jest stworzenie systemu oceny, dzięki której programy są monitorowane, ocenione i osądzane aby kontrolować różnice między zadaniami i rezultatami.

• Plan Działań 2000 – Zasada zgodności

Zasady zgodnie, z którymi rolnicy muszą dostosowywać się do wymogów ochrony środowiska, jako warunek wstępny uzyskania dofinansowania, zostały włączone w reformę pod nazwą Planu Działań 2000. Reforma Wspólnej Polityki Rolnej z roku 2003 postawiła zwiększyć nacisk na wzajemne dostosowanie, które stało się obowiązkowe.

Reforma Wspólnej Polityki Rolnej oraz Planu Działań 2000 wymagały, aby państwa członkowskie koniecznie zastosowały programy środowiskowe, biorąc pod uwagę stan użytkowanego terenu, lub względną produkcję. Państwa członkowskie miały do wyboru trzy możliwości aby spełnić te wymagania:

• dotacja do przekształcenia na zasadach rolno-środowiskowych,
• określenie powszechnie obowiązujących wymagań środowiskowych (opartych na ustawodawstwie dotyczącym środowiska), oraz
• określenie specjalnych prototypów środowiskowych.

Rozpoczynając od 2005 roku, wszyscy rolnicy, którzy podejmą zobowiązania będą musieli zastosować się do obowiązku wyznaczonego przez zasady zgodności (Rozporządzenie Rady Nr 1782/2003 i Rozporządzenie Wspólnoty Nr 796/2004). Tak, więc 19 aktów prawnych, które bezpośrednio stosowane są na poziomie upraw rolniczych, środowiska, publicznej służby zdrowia, zdrowia zwierząt i roślin, dobrostanu zwierząt i rolników, które będą podlegać karom w wypadku ich nieprzestrzegania (częściowy, albo całkowite obniżenie bezpośredniego wsparcia). Osoby upoważnione do otrzymania bezpośredniego wsparcia zostaną zobowiązane do utrzymania terenu w dobrych warunkach rolniczych i środowiskowych. Ta sytuacja jest zdefiniowana przez państwa członkowskie i musi obejmować prototypy biorące pod uwagę ochronę gleby, ochronę substancji organicznych i strukturę gleby, jak również utrwalać naturalne siedliska i pejzaże, włączając ochronę stałych terenów pastwisk.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Patrząc z perspektywy lat można stwierdzić , iż historia ewolucyjna myślącego człowieka doprowadziła świat w bardzo krótkim czasie do powstania społeczeństw uprzemysłowionych. Ekspansja ta była możliwa nie tylko dzięki postępowi naukowemu i technicznemu , ale także dzięki powszechnej zgodzie i zapotrzebowaniu na istnienie rozmaitych dóbr i usług. Dążenie do takiego stanu rzeczy na początku było sprawą zrozumiała i oczywistą . Świat , który w zamierzeniach miał być stworzony, opierał się na ogromnej polaryzacji dobrobytu i władzy. W szaleńczym pędzie do takich założeń zapomniano o wielu biologicznych aspektach życia , a także pominięto przynależności kulturowe współczesnego człowieka. Myślenie i działania prowadzone w tych kierunkach zrodziły jeden z poważniejszych problemów dzisiejszego społeczeństwa – Ekologia[1].

Rabunkowe sposoby prowadzenia gospodarki osiągnęły rozmiary zagrażające naszemu istnieniu jako gatunkowi biologicznemu . Dziś nasze społeczeństwo staje wobec wielu  poważnych problemów, jaki : ograniczenie rynku , problemy surowców – szczególnie energetycznych , ogromne uzależnienie od energii , co jest realnym zagrożeniem , i w końcu niebezpieczeństwo nowe jakim jest globalne zanieczyszczenie środowiska.

Nigdy przedtem w historii gospodarczego rozwoju świata , „rzeki” odpadów spowodowanych działalnością człowieka nie osiągnęły takich rozmiarów , które mogły by zagrozić rodzaju ludzkiemu na Ziemi [2]. Nikt ze zwolenników burzliwej rewolucji technicznej i socjalnej nie mógł by przypuszczać , że produkcja przemysłowa i domniemany dobrobyt przybiorą tak gigantyczne rozmiary , jak w kilku ostatnich dekadach. Wnioskować można , iż zagadnienia takie , jak możliwość wyeksploatowania zasobów ziemi lub zniszczenia środowiska była w początkach uprzemysłowienia w znacznej mierze ignorowane. Obecnie , chociaż tylko jedna piąta ludności Ziemi cieszy się zdobyczami uprzemysłowienia , jest już widoczne , że zarówno ograniczenie jego wzrostu , jak i to , że niektóre podstawowe paradygmaty , które z takim powodzeniem i publicznym przyzwoleniem przyczyniły się do rewolucji przemysłowej , muszą być bardzo szybko zakwestionowane[3] .Podstawowym i radykalnym osiągnięciem nadchodzącego czasu , będzie najprawdopodobniej fundamentalna zmiana przemysłowców i rządów w kierunku bardziej spójnej i jasnej polityki ochrony środowiska i zagospodarowania odpadów.

Problem wyeksploatowania zasobów Ziemi nie dotyczy jedynie poszczególnych społeczeństw ,ale ma charakter bardziej globalny .

Można tutaj stwierdzić ,że obecna technika radzenia sobie z środowiskiem naturalnym i odpadami jest zbyt mało „wyrafinowana”. Mimo dość zaawansowanych technik przemysłu ,rozwój techniki nastawionej na przyjazne środowisko dopiero raczkuje. Miejmy nadzieje ,iż w następnych latach sprawy środowiska będą jedną z głównych sił napędowych rozwoju nowej technologii .Szeroko rozumiane optymalne gospodarowanie zasobami jest także centralnym problemem przyszłości rodzaju ludzkiego. Kryzys naftowy lat siedemdziesiątych zasygnalizował główne zagrożenia uprzemysłowionego świata .Nie tylko zanieczyszczenie środowiska spowodowane przez operacje przemysłowe okazało się zagrożeniem dla cywilizowanego życia na ziemi , lecz także uświadomiono ludziom nagle , z użyciem dość dramatycznych pojęć , że kończy się energia – absolutna podstawa ekspansji przemysłowej i cywilizacyjnej. Przy bliższej analizie problemu okazuje się ,iż paliwa kopalniane takie jak ropa naftowa itp. nie jest jedynym artykułem pierwszej potrzeby , którego źródło przy obecnym tempie konsumpcji raptownie i nieodwołalnie wysycha . Zasoby wielu innych życiowo ważnych , istotnych surowców okazały się w odniesienia do tempa ich wykorzystania zaskakująco małe i nierównomiernie rozprzestrzenione geograficznie .Nie pozostaje to bez znaczenia politycznego i gospodarczego. Są jednak pozytywne aspekty kryzysu zagospodarowania zasobów Ziemi.

Człowiek dostrzegł wreszcie istotę problemu . Uświadomił sobie również jak znaczną poprawę można by osiągnąć w sektorze energetycznym dzięki rozwojowi energetyki niekonwencjonalnej , mam na myśli odnawialne źródła energii. Wszyscy jesteśmy świadomi podstawowego znaczenia energii dla produkcji przemysłowej , ale także dla komfortu życia każdego z nas. Zazwyczaj uważa się , że istnieje bezpośrednia zależność między zużyciem energii a dochodem narodowym kraju w odniesieniu do jednego mieszkańca . Zatem rozsądne i bardzo na miejscu jest kierowanie gospodarki w kierunkach proekologicznych i stopniowe zaniechanie rabunkowej eksploatacji zasobów ziemskich , ze szczególnym naciskiem na źródła energii odnawialnych.

Jak dowodzą badania, zasoby Ziemi diametralnie się kurczą a wydobycie surowców energetycznych jeszcze do późnych lat osiemdziesiątych stale się powiększały. (tabela 1.) [4]

Tabela 1. Światowe zużycie surowców energetycznych (w milionach ton) [6]. Surowce 1970r. 1980r. 1986r. Węgiel kamienny 2134 2728 3196 Węgiel brunatny 791 1004 1225 Ropa naftowa 2275 2982 2787 Gaz 581 808 924 Razem 5781 7522 8132 Według: United Nations Industral Statistics Yearbook 1989r.

I nic w tym by nie było niepokojącego gdyby nie fakt , iż utworzone miliony lat temu przez przypadek z biomasy uwięzionej w strefie beztlenowej paliwa mogą być użyte tylko raz , po czym są tracone na zawsze.

Niemniej jednak energia wytwarzana z kopalin czy energia w ogóle nie są jedynymi zasobami, których na Ziemi nie ma w nadmiarze. Poza paliwami kopalnianymi kurczą się także rudy pierwiastków niezbędnych dla funkcjonowania gospodarki. (tabela 2).[5]

Tabela 2. Światowe zużycie rud (w milionach ton)[7]. Ruda 1970r. 1980r. 1986r. Żelazo 731 973 915 Miedź 21 27 29 Nikiel 70 70 70 Boksyt 58 94 89 Ołów 62 59 73 Cynk 124 169 139 Mangan 27 37 32 Chrom 2,7 3,1 4,1 Wapniak 649 870 735 Razem 1745 2302 2085

Według: United Nations Industral Statistics Yearbook 1989r.

Zatem , dzisiejszy człowiek musi pogodzić się z faktem , że przez całe lata budowania cywilizacji przyczynił się do degradacji środowiska naturalnego. Ważne jest teraz znalezienie nowych bardziej czystych środków pozyskiwania energii , a co za tym idzie wyeliminowanie gospodarki rabunkowej i dewastacyjnej z postępu technicznego .

Zadowalające jest dziś dążenie do promowania i wykorzystania tzw. „czystej energii”. Ludzkość wreszcie zaczyna wykorzystywać siły natury ukryte w oceanach ,słońcu, prądach powietrznych czy też w samym sercu Ziemi. Państwo uprzemysłowione to takie ,które swą polityką gospodarczą promuje i zachęca do ich wykorzystania .

Można tutaj przytoczyć nazwy takich państw jak USA Niemcy Australia oraz wiele innych. Optymistyczne jest też to , że coraz więcej urządzeń do produkcji czystej energii budowane jest w Polsce. Najpopularniejsze , przede wszystkim z najniższych kosztów budowy i taniej eksploatacji są kolektory słoneczne , następnie małe elektrownie wiatrowe , pompy ciepła itp. Na terenie kraju można też znaleźć średnie i małe elektrownie wodne miedzy innymi : Jastrowie ,Podgaje , Żagań , Szprotawa i inne[8].

Poniższa praca dyplomowa ma na celu przybliżyć zagadnienia odnoszące się do energii odnawialnej ze względu na technologie ,ekonomie ,ekologie i oddziaływania na gospodarkę

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Ostrożne rozważania ryzyka możemy obserwować w przypadku podejścia Unii Europejskiej do inżynierii genetycznej. Bardzo niewiele GMO – organizmów modyfikowanych genetycznie oraz produktów otrzymywanych z tych organizmów zostało dopuszczonych do obrotu w Krajach Unii, a każdy z nich podlegał bardzo starannej procedurze związanej z indywidualną oceną przez niezależnych naukowców, pracujących dla Europejskiego Biura Bezpieczeństwa Żywności (EFSA). Ci naukowcy zaopiniowali, że te organizmy i produkty nie wykazują żadnych znanych niepożądanych konsekwencji dla ludzkiego zdrowia.

• Zasada Ostrożności

Zanim podjęta zostanie decyzja polityczna w sprawie czy produkty żywnościowe albo paszowe są bezpieczne lub czy można zezwolić na obecność określonego składnikowa albo dodatku, Unia korzysta z rady naukowców. W zarządzaniu ryzykiem, Unia Europejska stosuje tzw. „zasadę ostrożności”: jeśli są uzasadnione podstawy do podejrzewania, że wystąpienie problemów jest możliwe, Komisja zarządza ograniczenie ryzyka. Dzięki temu nie ma konieczności oczekiwania na dowód, że ryzyko naprawdę istnieje.

Oczywiście, ta zasada nie powinna być wykorzystywana niewłaściwe, jako usprawiedliwienie dla działań protekcjonistycznych. Tam gdzie naukowcy rozstrzygająco nie ustalili natury ryzyka, przynajmniej musieli zidentyfikować potencjalnie niebezpieczne efekty, zanim Komisja będzie mogła rozstrzygnąć, czy zastosować zasadę ostrożności by podjąć decyzję o uznaniu paszy albo produktu spożywczego jako dopuszczonych do obrotu.

Jakiekolwiek działania Komisji są podejmowane muszą być skierowane tylko na potencjalne ryzyko. Nie mogą być dyskryminacyjne – innymi słowy musza być skierowane do wszystkich producentów równo, a nie wybiórczo. Muszą opierać się na badaniu kosztów i korzyści z działania i niepowodzenia w działaniu oraz muszą być przewidziane prace zmierzające do uzyskiwania większej pewności naukowej.

• Praktyki i systemy

Bardziej zrównoważone rolnictwo:

• obejmuje procedury produkcji artykułów spożywczych i włókien, i stosuje procedury które występują w przyrodzie, takie jak wiązanie azotu poprzez stosowanie specjalnych roślin, ponowne użycie  substancji  odżywczych,
• utrzymywania stanu równowagi pomiędzy „wrogami” i chorobami w agrosystemach, jak również walkę z ich naturalnymi konkurentami (MacRae et al., 1990).
• redukuje wykorzystanie i uzależnienie od nakładów zewnętrznych, które szkodzą środowisku, albo zdrowiu (D’Souza et al., 1993).
• wykorzystuje wiedzę i umiejętności producentów działających na zasadzie zwiększenia samo niezawodności i rzetelności (Matteson, 2000).
• uznaje kapitał społeczny, a mianowicie umiejętności i stosunki rolników w zmierzeniu się ze wspólnymi problemami gospodarowania, np. gospodarowania wodą, sprzedażą i kredytami itp. (Pretty i Hine, 2001; Arellanes i Lee, 2003).

Zrównoważone rolnictwo kładzie nacisk na technologie i praktyki, które mogą być stosowane i dostosowane do obecnych metod, oraz podanych faktów związanych z czynnikami ludzkimi. Zasadniczo, rolnicze systemy z wysokim społecznym i ludzkim kapitałem są bardziej elastyczne i zdolne do innowacji w sytuacjach wystąpienia trudności (Pretty i Hine, 2001).

Systemy produkcji rozwijały się w oparciu o jasną ideologię, ramy teoretyczne i podejście biorące pod uwagę zarządzanie rolnictwem w kierunku utrzymania zrównoważenia, zakres bardziej zrównoważonych technik, technik ukierunkowanych na konkretne środowisko oraz technologiczne przełomy przyczyniające się do zrównoważenia (MacRae et al., 1990; Gold 1999; Pretty i Hine, 2001; Siardos i Koutsouris, 2002).

Główne alternatywne systemy rolnicze, stosowane na całym świecie, są to tzw. systemy „rolnictwa niskonakładowego”, często nazywane “rolnictwem zintegrowanym” czy rolnictwem organicznym. Jednocześnie ważne jest zastosowanie systemów ograniczonej uprawy gleby (FAO, 2003). Rozwój lokalnych/wspólnych systemów nawożenia oraz bardziej ogólny wzrost wysokiej wartości produktu, który pozostaje u producenta, rzadko w odniesieniu do technik pracy, może jednak być ważnym czynnikiem wpływającym na utrzymanie równowagi w tych wspólnotach (Pretty i Hine, 2001.)

• Rolnictwo niskonakładowe

Rolnictwo niskonakładowe opiera się na obniżeniu ilości, niekoniecznie eliminacji nawozów sztucznych, produktów fitosanitarnych oraz produktów ochrony upraw. Rolnicy adaptują praktyki “rolnictwa niskonakładowego”, aby obniżyć koszt, minimalizować wpływy na środowisko albo pozostawać w zgodzie przepisami. Funkcjonowanie takich gospodarstw jest utrzymane na wysokim poziomie, ponieważ główny nacisk jest położony na praktyki uprawy a nie na nakłady. Praktyki te obejmują kontrolę używanych nawozów i pestycydów, kontrolę gleby oraz wykorzystanie metod alternatywnych.

Kontrola użycia nawozów

Obniżenie ilości stosowanych nawozów, może być utrzymywane w równowadze poprzez metodę płodozmianu, szczególnie z roślinami strączkowymi, które są źródłem azotu i innych substancji odżywczych, jak również z wykorzystaniem nawozu organicznego, kiedy jest dostępny (Sahs i Legoing, 1985). Inne praktyki, które mogą obniżać stosowanie nawozów obejmują analizy gleby, w celu określenia dokładnego zapotrzebowania na substancje nawozowe różnych upraw, jak również podawanie nawozu w uprawach rzędowych, w celu osiągnięcia maksymalnej skuteczności w uprawie i unikanie rozwoju chwastów. Ostatecznie, substancje organiczne, pochodzące ze źródeł miejskich albo przemysłowych, mogą być stosowane jako alternatywne formy nawożenia.

Kontrola użycia pestycydów

Pestycydy są zazwyczaj stosowane na podstawie instrukcji użycia dołączonych przez producentów, co może czasami prowadzić do ekonomicznie niepoprawnych i/lub niekoniecznych aplikacji. Ilości użytych pestycydów mogą być zredukowane poprzez zastosowanie serii alternatywnych metod opisanych poniżej:

• precyzyjne określenie celu użycia
• stosowanie uprawianych gatunków odpornych na owady
• wkroczenie z metodami uprawy
• stosowanie terminowych zasiewów
• przewidywanie wybuchu epidemii
• biologiczne i mechaniczne zwalczanie epidemii
• stosowanie biologicznych pestycydów opartych na patogenetycznych owadach
• stosowanie nicieni atakujących owady
• stosowanie substancji zapachowych i odstraszających
• uwalnianie owadów pasożytniczych i drapieżnych
• uwalnianie odpowiednich bezpłodnych samców owadów
• zachęcanie naturalnych myśliwych poprzez ochronę bioróżnorodności, dzięki stosowaniu roślin atrakcyjnych
• stosowanie większej ilości upraw podczas metody rotacji
• nowatorskie praktyki uprawy jak śródplony i śródplony pasowe, które podnosząc bioróżnorodność i wspomagają naturalną kontrolę.

Stosowanie fungicydów może być zredukowany przez:

• Przewidywanie chorób
• Stosowanie metody rotacji upraw
• Terminowe zasiewy
• Stosowanie nieprzyjaznych owadów
• Stosowanie odmian opornych na grzyby

Stosowanie preparatów przeciw szkodnikom może być zastąpione przez:

• Mechaniczną kontrolę chwastów
• Stosowanie metody rotacji upraw
• Pasowe śródplony
• Stosowanie plastikowych okryw
• Stosowanie fungicydów i środków chwastobójczych
• Stosowanie owadów i patogenów dla chwastów

Obróbka gleby

Tradycyjnie, ziemia w krajach rozwijający się była uprawiana, co roku na głębokość 7,5-30 cm, co powodowało wysokie zużycie energii, szczególnie na glebach ciężkich i zbitych. Podczas ostatnich trzydziestu lat, obserwujemy zwiększającą się tendencję do obniżenia obróbki gleby, a co za tym idzie obniżenia nakładów energicznych.

Techniki stosowane w celu obniżenia obróbki gleby obejmują:

• lekką uprawę
• stosowanie kultywatorów
• odłogowanie

Wszystkie te techniki poprawiają jakość gleby, podnosząc wiązanie wody i redukując ryzyko strat gleby z powodu erozji.

Systemy rotacji upraw – płodozmianu

Ta metoda była ogólnie wytyczną przeciwko monokulturom i uprawom z tylko dwiema zmianami różnych roślin w ciągu roku. Wybór właściwego płodozmianu dostarcza substancji odżywczych i drastycznie redukuje ataki pasożytów i chorób, przełamując wznowienie aktywności tych organizmów pomiędzy uprawami.

Stosowanie nowoczesnych technik uprawy

Konieczność zastąpienia nakładów substancji chemicznych w praktykach uprawy jak:

• wprowadzenie międzyplonów
• techniki uprawy wewnątrz rzędów

• miedzyplony z roślinami motylkowymi lub innymi typami uprawy
• stosowanie różnych lub mieszanych typów i odmian
• użycie pułapek roślinnych – roślin atrakcyjnych

• śródplony pasowe dla ochrony przed chwastami Stosowanie maszyn

Większa część spośród stosowanych obecnie maszyn rolniczych jest związana ze stosowaniem technik aplikowania substancji chemicznych. Tendencja zmierzająca do redukcji ilości stosowanych w gospodarstwie preparatów chemicznych wymaga maszyn nowej technologii, aby ustanowić przeciwwagę i zastąpić nakłady chemiczne. Powszechne zapotrzebowanie na stosowaną mechanizację są związane z maszynami do:

• pasowego podawania nawozów
• aplikacji pestycydów
• ochrony przed chwastami
• mechanicznej uprawy niższych warstw gleby

Napływ Substancji Organicznych

Typem substancji organicznych, które mogą stanowić przeciwwagę dla mineralnych lub nieorganicznych nawozów sztucznych w systemie niskonakładowym są:

• zwierzęcy nawóz naturalny
• świeży albo suchy muł zalewowy
• trawa ogrodowa i liście drzew
• odpady masy papierniczej
• odpady z fabryk przetwarzania ziemniaków
• odpady browarnicze itp.

• Zintegrowane systemy rolnicze

W pełni rozwinięte rolnictwo obejmuje cykl zasad i procedur, które muszą zostać zastosowane, bbiorąc pod uwagę specyficzne warunki własności wiejskiej i jej środowiska (British Agrochemicals Association 1996). Przykładami takich procedur są, zgodnie z najnowszymi badaniami:

• płodozmian, w celu ulepszenia struktury gleby i redukowania zapotrzebowania na stosowanie środków chemiczny w rolnictwie. Sugerowane jest stosowanie minimum czterech różnych rodzajów roślin podczas upraw,
• minimalizacja uprawy gleby i wykorzystania środków machanicznych i środków ochrony roślin,
• systemy gospodarowania glebą, które preferują naturalną ochronę przed szkodnikami, polepszają strukturę gleby i redukują zapotrzebowanie na nakłady azotu
• stosowanie odmian o ograniczonym zapotrzebowaniu na nakłady i wysokiej odporności na choroby,
• zmienia w częstotliwości różnych typów upraw w celu podniesienia różnorodności uprawianych roślin,
• zmiana w terminach obsiewania w celu obniżenia ilości owadów i innych czynników atakujących uprawy,
• skupienie uwagi na konieczności stosowania odpowiednich, zbilansowanych pierwiastków naturalnych, w celu obniżenia kosztów nawożenia oraz stosowania się do wymogów ochrony środowiska,
• Racjonalne i właściwe stosowanie pestycydów, na przykład unikanie aplikowania zapobiegawczego po obserwacji upraw oraz stosowanie pomiarów w celu określenia optymalnych okresów aplikacji,
• promowanie bioróżnorodności (sugeruje się 3-5% całkowitej powierzchni uprawy do pokrycia przez roślinność nieuprawową) oraz ochronę miedz i pasów śródpolnych w celu tworzenia pożytecznych biotopów.

Ogólnie rzecz biorąc, przyjmuje się, że rolnictwo zintegrowane nie jest wyróżnione z rolnictwa ekologicznego – organicznego pod względem procedur i metod uprawy, ale raczej w środkach, jakie stosuje. Ten typ rolnictwa reprezentuje zestaw procedur produkcyjnych, które próbują kłaść ten sam nacisk na środowisko jak i rolnicze dochody (Morris et al., 2001).

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.