Pozostałości z zebranych plonów nie powinny być zniszczone albo usuwane z pola, ponieważ mogą chronić je przed erozją, użyźniać glebę składnikami organicznymi, przyczyniać się do zatrzymywania większej ilości wody deszczowej, redukować parowanie i utrzymać wilgoć.

Produkty odpadowe z upraw, plastikowe plandeki, puste opakowania po nawozach, pestycydach, stare i zużyte materiały do irygacji, ogrodzenia albo części sprzętu rolniczego, nie powinny być pozostawiane w polu albo na terenach komunalnych tylko powinien być zebrane i gromadzone na specjalnie wyznaczonych terenach.

Wdrażanie gospodarowania odpadami powstałymi podczas hodowli żywego inwentarza określone zostało przez Dyrektywę Nr. 91/676 zgodnie, z którą, zagospodarowanie odpadów zależy od gatunku hodowanych zwierząt, ich liczby, sposobu utrzymania zwierząt, sposób gromadzenia i usuwania odpadów z terenów hodowlanych, sposobu magazynowania i zawartości w nich części stałych. Ogólnie, odpady stałe są łatwiej zagospodarowywane niż odpady w formie ciekłej. Dlatego, konieczne jest unikanie dodawania wody do nie-ciekłych produktów odpadowych. Dodatkowo, z tego samego powodu, odprowadzenie wody deszczowej z dachów, dziedzińców itp. do zbiorników na odchody płynne jest niekorzystne. W przypadku, gdy w jednostce są produkowane stosunkowo czyste odpady płynne, zaleca się aby ich spływ był przechowywany oddzielnie od odpadów zwierzęcych, w szczególności gdy zwierzęce produkty odpadowe nie są ciekłe.

W wypadku odpadów stałych (nawóz naturalny, ściółka itp.), są tworzone pryzmy obornika a przeciwko możliwości wycieku płynów spod tych pryzm, stosuje się przechowywanie na wodoszczelnych betonowych płytach gnojowych. Nawóz naturalny i/lub ściółka, które są pozbawione płynów mogą być przechowywane na gruncie, po tym, jak zostanie wykonane zabezpieczenie przeciwko wypływowi płynu powstającego w czasie opadów, poprzez wykonanie małego kanału na obrzeżach pryzmy. Odpady stałe pozostają na gnojowni przez odpowiedni okres czasu, dzięki czemu zachodząca fermentacja jest zakończona.

W wypadku ciekłych odpadów, powinny być zastosowane następujące zabezpieczenia:

• Ograniczenie straty substancji odżywczych,
• Obniżenie ilości związków organicznych w odpadach ciekłych,
• Niezawodność i łatwość metody zagospodarowania,
• Najniższy możliwy koszt budowy i utrzymania obiektów.

Problemy zagospodarowania ciekłych odpadów występują głównie w przypadku chlewni, w gospodarstwach mleczarskich i fermach owiec, zbieranie i przechowywanie ciekłych odpadów powstałych przy myciu powinno być unikane, oraz powinni być one usunięte w porę jak odpady stałe, z wykorzystaniem skrobaków.

Gleba jest jedynym odbiorcą zwierzęcych produktów odpadowych, ponieważ ma wielką zdolność by przekształcić je odpowiednie składniki, pod warunkiem, że nawóz jest właściwie aplikowany z uwzględnieniem ilości, czasu i sposobu aplikowania.

Dlatego, właściwe usuwanie odpadów zakłada, że:

• nie są one aplikowane do gleby podczas pory deszczowej (w krajach Morza Śródziemnego) zwłaszcza kiedy gleba jest w stanie nasycenia wodą.
• nie są one aplikowane do gleby podczas zimy (w krajach klimatu umiarkowanego) zwłaszcza kiedy gleba jest zamarznięta.
• Wywóz na uprawy powinien być przeprowadzony w odpowiednim momencie z uwzględnieniem podawania nawozów sztucznych.
• Obszar, na który wywożone są produkty odpadowe powinien być zlokalizowany w pewnej odległości, tj. co najmniej 50 metrów od wód powierzchniowych, pod warunkiem, że są wykonywane pomiary czystości wody w celu zapobiegania wpływowi na wody powierzchniowe jak i gruntowe, oraz
• gdy zostają one wywiezione na tereny pochylone, musi to być zrobione w takiej ilość i w taki sposób, żeby uniknąć spływania.

Odpady rolnicze stanowią istotny element funkcjonowania współczesnego rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Wraz z rozwojem intensywnych metod produkcji rolnej, zwiększają się ilości powstających odpadów organicznych, resztek pożniwnych, odchodów zwierzęcych, pozostałości z przetwórstwa rolnego czy zużytych materiałów technicznych. Problem zagospodarowania odpadów rolniczych nabiera szczególnego znaczenia w kontekście zrównoważonego rozwoju, ochrony środowiska oraz wymogów prawnych dotyczących gospodarki odpadami i ochrony gleby, wód i powietrza. Efektywne metody gospodarowania odpadami w sektorze rolniczym stanowią kluczowy element nie tylko w zapobieganiu negatywnym skutkom środowiskowym, lecz również w tworzeniu systemów gospodarki o obiegu zamkniętym, w których odpady mogą stać się cennym surowcem.

W gospodarstwach rolnych powstają różnorodne rodzaje odpadów, z których największą grupę stanowią odpady organiczne, w tym obornik, gnojowica, resztki roślinne i pozostałości po zbiorach. Tego typu materiały mogą być efektywnie wykorzystane jako nawóz organiczny w procesie nawożenia gleb, co wpływa na poprawę ich struktury, zwiększenie zawartości próchnicy oraz wzbogacenie w składniki mineralne. Właściwe stosowanie nawozów naturalnych sprzyja także retencji wody i poprawie warunków biologicznych w glebie. Coraz większe znaczenie zyskuje również kompostowanie, czyli proces biologicznego rozkładu materii organicznej prowadzący do uzyskania kompostu, stanowiącego wartościowy środek poprawiający żyzność gleby. Kompostowanie może być realizowane zarówno na małą skalę w gospodarstwach rolnych, jak i w zorganizowanych instalacjach kompostowniczych, umożliwiających kontrolę procesów fermentacji tlenowej oraz uzyskanie wysokiej jakości produktu.

Jedną z coraz popularniejszych metod zagospodarowania odpadów rolniczych jest fermentacja beztlenowa prowadząca do wytwarzania biogazu. Instalacje biogazowe umożliwiają przetwarzanie odchodów zwierzęcych, gnojowicy, resztek roślinnych oraz odpadów przemysłu spożywczego, w wyniku czego powstaje metan wykorzystywany do produkcji energii elektrycznej i cieplnej. Biogazownie stanowią przykład rozwiązania wpisującego się w gospodarkę o obiegu zamkniętym, ponieważ proces fermentacji nie tylko pozwala na efektywne zagospodarowanie odpadów, ale także generuje pożyteczny produkt uboczny w postaci pofermentu, który może być stosowany jako nawóz organiczny. Z punktu widzenia środowiskowego fermentacja beztlenowa ogranicza emisję gazów cieplarnianych, szczególnie metanu, który uwalniałby się do atmosfery podczas naturalnego procesu rozkładu materii organicznej. Biogazownie rolnicze stają się kluczowym elementem strategii zrównoważonego gospodarowania odpadami w rolnictwie, poprawiając efektywność produkcji energetycznej i stanowiąc alternatywę dla paliw kopalnych.

Oprócz metod biologicznych, istotną rolę w gospodarowaniu odpadami rolniczymi odgrywają procesy termiczne, takie jak spalanie biomasy oraz piroliza. Biomasa w postaci słomy, siana czy pestek roślin oleistych może być spalana w specjalnych piecach i kotłach w celu produkcji energii cieplnej. Piroliza natomiast polega na termicznym rozkładzie biomasy w warunkach beztlenowych, co pozwala na uzyskanie gazu pirolitycznego, oleju biopaliwowego oraz biocharu – wartościowego materiału stosowanego w poprawie właściwości gleb oraz sekwestracji dwutlenku węgla. Choć technologie termicznego przetwarzania biomasy wymagają nakładów inwestycyjnych i odpowiednich urządzeń, stanowią perspektywiczne kierunki rozwoju gospodarowania odpadami rolniczymi, szczególnie na większych obszarach rolniczych oraz w ramach współpracy między gospodarstwami.

W sektorze rolnictwa istotnym wyzwaniem są także odpady niejadalne i pozostałości, takie jak tworzywa sztuczne, folie rolnicze, worki po nawozach czy elementy opakowań. Ich zagospodarowanie wymaga selektywnej zbiórki, recyklingu lub właściwego unieszkodliwiania. Coraz częściej promuje się stosowanie technologii materiałowych o niskim wpływie na środowisko, w tym biodegradowalnych folii rolniczych czy opakowań kompostowalnych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami rolnicy zobowiązani są do przekazywania tego typu odpadów wyspecjalizowanym firmom, co ma na celu zapobieganie składowaniu odpadów tworzywowych w środowisku oraz ograniczenie ich negatywnego wpływu na przyrodę, w tym zanieczyszczenia gleb i wód.

Skuteczne zagospodarowanie odpadów rolniczych wymaga integracji działań technologicznych, organizacyjnych i edukacyjnych. Konieczne jest promowanie nowoczesnych technologii przetwarzania odpadów, wdrażanie mechanizmów finansowych wspierających inwestycje w biogazownie i kompostownie, a także prowadzenie szkoleń i doradztwa dla rolników. Ważną rolę odgrywa również współpraca między gospodarstwami rolnymi oraz lokalnymi samorządami, umożliwiająca tworzenie wspólnych instalacji oraz optymalizację kosztów transportu i przetwarzania odpadów. Odpowiednia legislacja i instrumenty ekonomiczne sprzyjają realizacji założeń gospodarki o obiegu zamkniętym, zwiększając efektywność energetyczną i materiałową systemów rolniczych.

Podsumowując, metody zagospodarowania odpadów rolniczych obejmują szeroki zakres działań biologicznych, termicznych i organizacyjnych, które umożliwiają przekształcenie odpadów w wartościowe produkty energetyczne, nawozowe i materiałowe. Racjonalne gospodarowanie odpadami rolniczymi przyczynia się do ochrony środowiska, poprawy efektywności produkcji oraz realizacji celów zrównoważonego rozwoju. W dobie rosnącego zapotrzebowania na energię odnawialną i ograniczania emisji gazów cieplarnianych rola innowacyjnych technologii przetwarzania odpadów w rolnictwie będzie rosła, czyniąc sektor rolny jednym z kluczowych elementów transformacji ekologicznej.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Pierwszą maszyną napędową, która zastąpiła siłę mięśni ludzkich a następnie zwierząt było koło wodne , służyło do czerpania wody oraz do mielenia zbóż Wiadomym jest, że pierwsze koła wodne o wale poziomym istniały już w I wieku p.n.e. na terenach państwa rzymskiego,[11] a opisał je nadworny architekt cesarza Oktawiana Augusta – Marcus Witruwiusz (Vitruvius) Pollio w swym dziele Architektura z lat 25-23 p.n.e. Opisany przez niego młyn z kołem wodnym o osi poziomej jest już wyposażony w przekładnię zębatą, poprzez którą napędzano młyński kamień bieżnikowy osadzony na drugim wale pionowym. Ten typ młynów nazywa się w literaturze światowej młynem rzymskim lub młynem Witruwusza.

Najprawdopodobniej jeszcze wcześniej istniały młyny z kołami wodnymi osadzonymi na wale pionowym razem z kamieniem bieżnikowym. Te bardzo proste rozwiązania miały wirnik obracający się w płaszczyźnie poziomej, do którego doprowadzano wodę rurą o znacznym nachyleniu. Wirniki te były kołami wodnymi typu natryskowego. Woda uderzała w zamocowane na ich obwodzie liczne półczarki lub ukośne deseczki (rys.2).

Ten typ młynów jest nazywany w literaturze zajmującej się historią młynarstwa i wykorzystania sił wodnych młynami tureckimi (lub greckimi) albo młynami turbinowymi. Najprawdopodobniej powstały one na terenach Małej Azji, a w Anatolii są jeszcze do dzisiaj bardzo powszechne. W Polsce natomiast nie napotkano na tego typu silniki wodne.

Rys.2 Natryskowe koło wodne (młyn turecki ) 1-rura doprowadzająca wodę 2-łopatki[12].

Wracając do kół wodnych o osi poziomej, należy stwierdzić, że ich rozpowszechnianie się na cały świat oraz stałe ulepszanie dało początek (razem z siłowniami wiatrowymi, czyli wiatrakami) tzw. pierwszej rewolucji przemysłowej. Rozróżnia się na ogół 3 typy kół wodnych, mianowicie: nasiębierne, śródsiębieme i podsiębierne (rys. 3). Na Podhalu można jeszcze spotkać inny typ koła wodnego, zwanego Wołoską. (rys. 4).

 

Rys.3 Koło wodne o wale poziomym : a) nasiębierne b) śródsiębierne c) podsiębierne[12].

Rys.4 Koło wodne „Wałaska” 1-rynny doprowadzające wodę , 2-odprowadzenie wody [13].

Specjalną odmianą koła wodnego podsiębiernego były młyny wodne; koło wodne było zainstalowane między dwiema połączonymi ze sobą i zakotwiczonymi łodziami a w ruch wprawiał je prąd wodny w rzece.Koła wodne napędzały najróżniejsze urządzenia w zakładach przetwórczych (np. młyny zbożowe i prochowe, folusze) oraz w tartakach i kuźniach zwanych też miotowniami.[14] Pod koniec średniowiecza koła wodne stały się najważniejszym źródłem mocy mechanicznej, osiągając moce rzędu kilkudziesięciu kilowatów. Przyczyniły się w znacznej mierze do uprzemysłowienia Europy Zachodniej, tym samym do wzrostu jej znaczenia gospodarczego rys(3).

Dalszy rozwój silników wodnych jest już ściśle związany z turbinami wodnymi. Podstawą ich rozwoju były prace teoretyczne D. Bemoulliego (1730 r.) i L. Eulera, który po raz pierwszy zastosował aparat kierowniczy, oraz doświadczenia J. Segnera (młynek Segnera z 1750 r.) jak i prof. Bourdina (1824 r.), który tym silnikom nadał nazwę turbina. Pierwszym rozwiązaniem turbiny wodnej, które znalazło praktyczne zastosowanie w przemyśle była turbina B. Fourneyrona (1827 r.) z promieniowym przepływem wody. Problemem spornym jest powstanie turbiny Girarda, która jest typową turbiną o przepływie osiowym. Według krajowych badań rys. [4] jej wynalazcą jest Filip Girard (założyciel zakładów Iniarskich w Żyrardowie), który w latach 1826-1844 przebywał w Polsce a w 1828 r. opracował i zainstalował dwie turbiny wodne wg swego pomysłu w dobrach gen. Ludwika Paca w Dawspudzie. Turbiny te stanowiły napęd wielkich młocami. Historycy francuscy twierdzą natomiast, że ten typ turbiny wynalazł Louiz-Dominique Girard w 1853 r.[15]

Kolejne rozwiązanie osiowej turbiny wodnej opracował Hens-chel w 1841 r. Często nazywa sieją turbiną Jonuala. Henschel w swej konstrukcji zastosował po raz pierwszy stożkową rurę ssawną, zwaną początkowo osiowym dyfusorem. Wymienione typy pierwszych turbin wodnych przedstawiono na rys.5. Wielki przełom w rozwoju reakcyjnych turbin wodnych datuje się od 1849 r., w którym Amerykanin James Bicseno Francis wynalazł nowy typ turbiny o przepływie osiowo-promieniowym. Pierwsze turbiny Francisa miały nieruchome łopatki kierownicze, a dopiero w 1859 r. Fink opracował aparat kierowniczy, z przestawialnymi łopatkami kierowniczymi, umożliwiającymi uzyskanie regulacji oddawanej mocy oraz wysokich sprawności przy szerokim zakresie obciążeń . Ten typ turbiny jest do dnia dzisiejszego powszechnie stosowany dla średnich spadów.

Rys.5 Rozwiązania pierwszych turbin wodnych a)turbina Foumeyrona 1828r.b)turbina Girarda 1828r. c)turbina Henschela-Jonval 1841-843r. 1-wirnik,2-kierownica,3-dyfazor [16].

W roku 1884 Amerykanin tester Allen Pelton wynalazł turbinę akcyjną stosowaną dla wysokich spadów wody, na ogól powyżej 300 m i dlatego u nas jest bardzo rzadko stosowana. Olbrzymim postępem w budownictwie turbin wodnych był wynalazek (1918 r.) prof. Wiktora Kapłana, który opracował wirnik typu śmigłowego z przestawialnymi łopatkami wirnika, współpracujący z regulowanym aparatem kierowniczym. Rozwiązanie to, dzięki podwójnej regulacji, charakteryzuje się bardzo wysokimi sprawnościami w zakresie obciążenia 20 do 100% oraz odpowiednio dużymi przełykami szczególnie przy niezbyt wysokich spadach. Ten typ wirników – które są stosowane w najróżniejszych układach doprowadzenia wody do wirnika jak i położenia wału – są obecnie najbardziej rozpowszechnionym typem turbin dla niskich spadów i to zarówno dla małych, jak i wielkich turbozespołów. Pewną modyfikacją tych turbin jest turbina typu Deriaza z wirnikiem o rozwiązaniu diagonalnym (łopatki wirnika są ustawione ukośnie w stosunku do osi wału turbiny).Do olbrzymiego rozwoju turbin wodnych na całym świecie przyczyniło się w końcu ubiegłego stulecia ich sprzężenie z generatorami elektrycznymi, a następnie – dzięki transformacji na wysokie i bardzo wysokie napięcie – powstała możliwość przesyłania energii elektrycznej na znaczne odległości.

Obecnie największą na świecie jest elektrownia ITAIPU na granicznej rzece Parana między Brazylią i Paragwajem o całkowitej mocy 12 800 MW.W okresie międzywojennym na terenie Polski w jej ówczesnych granicach znajdowało się około 6500 zakładów mających napęd za pomocą silników wodnych. Największą elektrownią wodną w Polsce w 1939 r. była elektrownia Żur na rzece Wdzie, uruchomiona w grudniu 1929 r. po 16 miesięcznym okresie budowy, z dwiema turbinami Kapłana – każdą o mocy 4,5 MW. W końcowym etapie budowy znajdowała się elektrownia wodna przy wielozadaniowym zbiorniku w Rożnowie na Dunajcu o mocy 50,0 MW, którą oddano do ruchu w 1942 r. W okresie po n wojnie światowej energetyka zawodowa przejęła liczne elektrownie wodne znajdujące się na terenach odzyskanych, wśród których największą była elektrownia szczytowa z członem pompowym w Dychowie na rzece Bóbr. Elektrownia ta miała trzy turbozespoły pionowe z turbinami Kapłana – każdy o mocy 27 MW oraz dwie pompy akumulacyjne – każda o mocy 5,2 MW. Urządzenia powyższe zostały zdemontowane w 1945 r. przez armię ZSRR jako reparacje wojenne. Ponowne uruchomienie – w oparciu o turbozespoły zakupione w ZSRR – nastąpiło w 1951 r.

Kolejną elektrownią wodną uruchomioną po 11 wojnie światowej była elektrownia Porąbka na Sole, którą dobudowano do zapory betonowej zbiornika wielozadaniowego oddanego do eksploatacji w 1936 r. Moc tej elektrowni wynosi 2×6,0+0,5 MW. W roku 1955 nastąpiło uruchomienie elektrowni w Czchowie o mocy 4,0+4,4 MW z turbinami Kapłana. Zbiornik w Czchowie wyrównuje przepływy szczytowej elektrowni Rożnów. Elektrownia Myczkowce na Sanie – której budowa rozpoczęta była w okresie międzywojennym – została przekazana do eksploatacji w 1961 r. Z większych elektrowni wodnych obudowanych w okresie powojennym należy wymienić Koronowe na Brdzie 26 MW (1960/61 r.), Dębe na Narwi 20 MW (1963 r.), Tresna na Sole 21 MW (1967 r.). Wielkim osiągnięciem polskiej hydroenergetyki było zbudowanie największej w kraju zapory betonowej na Sanie w Solinie (objętość betonów 760000 m3), która utworzyła wielki zbiornik retencyjny o pojemności 474 min m3, a przy nim elektrownię szczytową z członem pompowym. Zainstalowano w tej elektrowni 2 turbozespoły pionowe z turbinami Francisa , każdy o mocy 48 MW i 2 turbozespoły z turbozespołami odwracalnymi Francisa – każdy o mocy 22,5 MW. Były to pierwsze w Polsce (a zarazem w całej Europie Wschodniej) turbozespoły odwracalne.

W 1970 r. uruchomiono pierwszą klasyczną elektrownię pompową w Żydowie wyposażoną w 2 turbozespoły odwracalne o mocy po 50 MW i jeden turbozespół klasyczny o mocy 52 MW. W dniu Święta Energetyka w 1973 r. nadano tej elektrowni imię wybitnego polskiego energetyka prof. Alfonsa Hofftnanna. Także w 1970 r. przekazano do eksploatacji pierwszą dużą elektrownie wodną na dolnej Wiśle we Włocławku z 6 turbozespołami wyposażonymi w turbiny Kapłana o sumarycznej mocy 162 MW. Kolejnym osiągnięciem było uruchomienie elektrowni pompowej w Porąbce-Żar z czterema turbozespołami odwracalnymi, każdy o mocy 125 MW w pracy turbinowej. Jest to pierwsza w kraju elektrownia wykonana w całości w rozwiązaniu podziemnym. Jej przekazanie do eksploatacji nastąpiło w 1979 r. Ostatnią wielką elektrownią wodną jaką zbudowano w Polsce po wojnie, jest elektrownia pompowa Żarnowiec – ma cztery turbozespoły odwracalne o łącznej mocy 680 MW i jest największą elektrownią pompową w Polsce. Niestety, rozpoczęta budowa kolejnej elektrowni pompowej w Młotach (3 x 250 MW) została wstrzymana.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

• Charakterystyka źródła-Ziemi

Wnętrze Ziemi jest gorące z dwóch powodów: pozostałość po procesie formowania się planety oraz naturalny rozkład pierwiastków promieniotwórczych we wnętrzu Ziemi [56] .Wody geotermalne powstają w wyniku ogrzewania wód podziemnych przez magmę lub gorące skały. Temperatura zmienia się wraz z głębokością i bezpośrednio przy powierzchni rośnie o ok. 30 ⁰C na każdym kilometrze. Ten przyrost temperatury, nazywany stopniem geotermicznym nie jest taki sam dla różnych rejonów geograficznych i może osiągać wartość znacznie mniejszą lub większą nawet do ok. 60 ⁰C/km.

Budowa Ziemi

Rys.27 Budowa wnętrza Ziemi[57].

Rysunek „Budowa Ziemi” pokazuje, że już 100 km pod powierzchnią Ziemi temperatura osiąga ok. 930 ⁰C. Wody geotermalne występują na głębokości do kilku do kilkunastu kilometrów pod powierzchnią, jednak ich wydobycie jest ograniczone- dotychczas najgłębszy otwór sięga ok. 8 km wgłęb Ziemi, a wydobycie wód jest ekonomicznie opłacalne do 3 km wgłęb ziemi- tu temperatury osiągają do nawet 2000 stopni Celsjusza, gdzie woda występuje pod postacią gorącej pary. Energia geotermalna jest obecna praktycznie w każdym zakątku Ziemi.

Jednak jej wykorzystanie nie zawsze jest możliwe ze względu na skład chemiczny wody, problemy techniczne lub finansowe, pomimo iż potencjał geotermalny jest 380.000 razy większy niż całkowite roczne zużycie energii pierwotnej na świecie. Od temperatury zależy możliwość wykorzystania wód termicznych do różnych celów. Wody o bardzo wysokiej temperaturze, w postaci pary wykorzystywane są do produkcji elektryczności. Wody o niższej temperaturze stosuje się głównie do ogrzewania lub chłodzenia pomieszczeń, hodowli szklarniowej, oraz w kąpieliskach i balneologii. W przemyśle używa się wód geotermalnych do: produkcji papieru, pasteryzacji mleka, hodowli grzybów i ryb. W wielu krajach, gdzie wody geotermalne występuj ą obficie są one wykorzystywane bardzo intensywnie. Przykładowo w Islandii energia geotermalna pokrywa 46% całkowitego zapotrzebowania na energię i aż 85% zapotrzebowania na ogrzewanie pomieszczeń. Wody goetermalne uważane są powszechnie za odnawialne źródło energii. Jednak aby można było użyć takiego sformułowania musza być spełnione odpowiednie warunki użytkowania wód, tzn. woda po oddaniu ciepła musi być zatłaczana z powrotem, a tempo wydobycia i obniżania temperatury zbiornika nie powinno przekraczać szybkości ponownego ogrzania się wody we wnętrzu ziemi. Taki warunek spełniony jest wyłącznie w przypadku wód o bardzo wysokiej temperaturze.

• Technologie pozyskiwania

W zależności od rodzaju wykorzystania wód geotermalnych stosowane są różne elementy instalacji [62]. Ciąg technologiczny składa się zazwyczaj z:

• otworu geotermalnego,
• stacji pomp,
• wymienników ciepła,
• układu ciepłowniczego,
• dodatkowego układu grzewczego.
• Filtry
• Układy pomiaru szczelności układu.

Istnieją dwa obiegi cieczy w układzie, jeden zawiera wody geotermalne, drugi wodę ciepłowniczą, odzysk ciepła następuje w wymiennikach ciepła lub pompach absorpycjncyh. Zastosowanie takiego rozwiązania technologicznego jest konieczne ze względu na to, że wody termalne są zazwyczaj wysoce zmineralizowane a przez to korozyjne.

Po oddaniu ciepła do drugiego układu woda geotermlana jest zawracana z powrotem do złoża lub kierowana do kanalizacji. Wykorzystanie wód zależy od jej składu chemicznego, w przypadku kiedy skład chemiczny zbliżony jest do parametrów wody pitnej, wody geotermalne mogą być wykorzystywane bezpośrednio na potrzeby ciepłej wody użytkowej. Czym korzystniejsze parametry ciepłownicze (temperatura) tym większa jest zazwyczaj mineralizacja. Wysoką mineralizację wód można wyeliminować w dwojaki sposób: oczyszczaj ąc je na drodze chemicznej lub biologicznej lub zawracając z powrotem do złoża, w obu przypadkach wiąże się to ze zwiększonymi kosztami. Również ciśnienie wypływających wód ma duże znaczenie przy eksploatacji instalacji geotermalnej samoczynny wypływ pozwala na zredukowanie kosztów pompowania wody.Na schemacie poniżej przedstawiono instalację geotermalną w Pyrzycach/k. Szczecina

Schemal ciepłowni geotermalnej w Pyrzycach Rys.28 Ciepłownia geotermalna[59].

Ciepłownia geotermalna składa się z trzech głównych instalacji:

obiegu wody geotermalnej

obiegu wody sieciowej

obiegu wody wysokotemperaturowej

• Podsumowanie

Wody geotermalne znajdują się pod powierzchnią prawie 80% terytorium Polski. Pomimo tak licznego występowania ich eksploatacja , nie jest łatwa, przeszkodą są zarówno warunki wydobycia jak i ekonomiczna strona tego typu przedsięwzięcia . Wody te posiadają stosunkowo niską temperaturę do 80^o C. Krajowe wykorzystanie tej energii jest bardzo znikome. Istniejące zakłady geotermalne mieszczą się w Pyrzycach k Szczecina i Bańskiej Niżnej k Zakopanego.

W najbliższym czasie planuje się dokończenie instalacji ogrzewania dla Zakopanego i Mszczonowa k Warszawy . Istnieją też plany wykorzystania wód termalnych w Uniejewie , Czarnkowie, Kole, Poddębicach.

Warto też wspomnieć o leczniczych właściwościach tych wód i funkcjonujących uzdrowiskach w Cieplicach ,Dusznik Zdrój , Lądek Zdrój itd.

Projekt koncepcyjny użytkowania odnawialnych źródeł energii w istniejącym gospodarstwie rolnym .

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Wstęp pracy inżynierskiej

Coraz więcej użytkowników samochodów przestawia swoje auta na gaz LPG – jedyne tanie i szeroko dostępne w Polsce paliwo alternatywne. Według danych Polskiej Organizacji Gazu Płynnego w Polsce porusza się ok. 590 tysięcy samochodów przystosowanych do zasilania gazem, a w samym 2000 roku zamontowano 130 tysięcy instalacji.

W praktyce używanych jest kilka rodzajów paliw gazowych. Ponieważ są lżejsze od paliw ropopochodnych, ich zgromadzenie w ilości wystarczającej do zapewnienia samochodowi odpowiedniego zasięgu wymaga sprężenia lub skroplenia.

W postaci sprężonej przechowuje się m.in.:

• Gaz ziemny zwany też naturalnym, składający się głównie z metanu, określany również angielskim skrótem CNG (Compressed Natural Gas), pozyskiwany z naturalnych złóż;

• Gaz fermentacyjny (biogaz), zawierający głównie metan i tlenek węgla, otrzymywany wskutek rozkładu związków organicznych.

Obydwie te substancje są tzw. pierwotnymi źródłami energii, tzn. nie wymagają przed zastosowaniem przeróbki chemicznej ani przemysłowej, a jedynie oczyszczenia.

W postaci skroplonej przechowuje się m.in.:

• Ciekły gaz ziemny, nazwany LNG (Liquified Natural Gas);
• Gaz LPG (Liquified Petroleum Gas), będący mieszaniną propanu i butanu, znany także pod niemiecką nazwą Autogas lub pod francuskim skrótem GPL, wydobywany ze złóż towarzyszących pokładom ropy naftowej i gazu ziemnego (m.in. w Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii, Tajlandii, Niemczech i Danii) otrzymywany także i przetwarzany w procesie rafinacji i krakingu ropy naftowej.

Zasadnicze cechy paliw gazowych:

• Mała wrażliwość na spalanie stukowe dzięki wysokiej liczbie oktanowej (zwykle powyżej 100);
• Łatwość mieszania się z powietrzem (zwłaszcza przy zimnym silniku), pozwalająca uzyskać jednorodną mieszankę palną;
• Wysoka prędkość spalania umożliwiająca stosowanie w silnikach szybkoobrotowych;
• Wartość opałowa mieszanki gazowo-powietrznej porównywalna z wartością

opałową tradycyjnej mieszanki benzynowo-powietrznej, co w praktyce oznacza zachowanie osiągów silnika;

• Wysoka temperatura samozapłonu, ograniczająca zastosowanie raczej do silników benzynowych, oprócz CNG i biogazu, które nadają się również do jednostek wysokoprężnych;
• Możliwość spalania ubogich mieszanek dzięki szerokim granicą zapłonu;
• Niski poziom emisji cząsteczek stałych (brak dymienia), bardzo niska zawartość związków siarki i ołowiu oraz przeważnie mniejsza masa spalin.

W Polsce najczęściej stosowane są instalacje na gaz płynny LPG. Ma on gęstość 2,25 kg/m3 , wartość opałowa mieszanki paliwowo-powietrznej wynosi 3,39 MJ/m3 , temperatura zapłonu 400°C, a teoretyczne zapotrzebowanie powietrza do spalania – 15,5kg/kg. W postaci ciekłej daje się magazynować pod ciśnieniem rzędu 2,0÷2,5 Mpa. Na początku lat 90 do napędu pojazdów zużywano rocznie na świecie ok. 8,2 mln ton gazu płynnego, z tego ok. 2,5 mln ton w Europie (głównie Włochy i kraje Beneluxu).

---

Zwiększenie ilości pojazdów w ruchu drogowym oddziaływuje coraz bardziej negatywnie na środowisko i na zużycie energetyczne. Sektor transportu jest przede wszystkim odpowiedzialny za emisję do środowiska (otoczenia) tlenku węgla, tlenku azotu, węglowodorów niepalnych, ołowiu, benzolu, dwutlenku węgla, bezwodnika siarkawego oraz innych (diesel).

Spalanie jest procesem nieuchronnie trującym. Emisje wydzielin są związane z właściwościami chemicznymi i fizycznymi węgla i stadowymi mieszanki węglowo-utleniaczowej, jak również z mechanizmem spalania i z cechami charakterystycznymi środowiska, związków aromatycznych realnej szkodliwości.

Jeżeli porównamy emisję spalin benzyny super, benzyny bezołowiowej, oleju napędowego i LPG, możemy stwierdzić, że tlenki azotu i węgla oraz niepalne węglowodory są wytwarzane przez wszystkie paliwa, ołów tylko przez benzynę super, natomiast LPG nie wytwarza bezwodnika siarkawego i związków aromatycznych.

Tak więc wszystkie produkty spalania wpływają negatywnie na czystość powietrza, ale istotniejszy od ilości w wartościach absolutnych, jest stopień zanieczyszczeń i toksyczność pojedynczego elementu. To pozwoli na ustalenie realnej szkodliwości.

Należy więc zwrócić, że produkty spalania najbardziej toksyczne, jak bezwodnik siarkawy i ołów są nieobecne w LPG. Poza tym węglowodory niepalne w LPG są dużo mniej szkodliwe niż w innych paliwach, ponieważ LPG nie zawiera ani aldehydów ani zapachów aromatycznych. Poza tym należy pamiętać, że LPG zatruwa relatywnie mało biorąc pod uwagę, że:

• spalanie odbywa się w stanie gazowym, tak więc LPG, którego postacią naturalną jest gaz, nadaje się lepiej do tego procesu, zapewniając mieszankę bardziej jednorodną z brakiem cząstek ciężkich;
• wyższe właściwości termodynamiczne ułatwiają lepsze spalanie;
• nie występują aldehydy takie jak: ołów, siarka i zapachy aromatyczne.

BRC zademonstrowali jak można ulepszyć spalanie LPG zachowując wszystkie osiągi, a mniejsze zatrucie. Zostało wyprodukowane urządzenie służące do kontroli spalania, nazwane LAMBDA GAS, o którym będzie mowa w dalszej części. Poddane surowym próbom odnośnie zanieczyszczeń środowiska w obiegu USA i w obiegu CEE dało to wspaniale rezultaty.

Samochody z wtryskiem

Przerobienie samochodu z wtryskiem, w odróżnieniu od gaźnikowego, wymaga zastosowania reduktora elektro-wspomagającego centralki, która łączy z systemem oryginalnym samochodu specjalny mieszacz i ewentualnie inne urządzenia elektryczne i mechaniczne.

W samochodach z wtryskiem elektronicznym MPI (wtrysk wielopunktowy) i SPI (wtrysk jednopunktowy) stosuje się:

1. Mieszacze „klasyczne”; instalowane są na szczycie (górze) korpusu motylkowego, lub też wzdłuż rurociągu zasysania powietrza i mogą one być typu sprzęgłowego lub też typu uzupełniającego.
2. Mieszacze płaskie; znajdują zazwyczaj zastosowanie w samochodach z wtryskiem jedno punktowym. Mieszacze te; minimalnie zabierają powierzchnię wysokościową i dlatego też instalowane są między monowtryskiem, a korpusem motylkowym. Są to zazwyczaj mieszacze typu uzupełniającego.

Należy tu zaakcentować różne systemy wtrysku, ponieważ od nich zależy wybór określonego typu mieszacza i ewentualnie innych urządzeń oraz w konsekwencji odpowiedniego wykonania połączeń elektrycznych.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Pogoń za “wysokim standardem życia” w sektorze spożywczym jest powiązana z usiłowaniem nadążenia za ciągle wzrastającą konsumpcją białka zwierzęcego. Ilość energia pochłaniana przez produkcję mięsa powoduje różne problemy związane z zanieczyszczeniem i niszczeniem gleby, zdrowiem osób, które spożywają nadmierne ilości mięsa oraz wzrost uzależnienia niektórych krajów od importu zbóż w związku ze wzrostem ilości produkowanego mięsa. Najpoważniejsze zmiany, które niesie ze sobą produkcja mięsa do profilu upraw na Ziemi to dominacja w uprawach roślin paszowych, z jednoczesnym eliminowaniem upraw dążących do produkcji żywności dla ludzi.

Z produkcją mięsa związane są następujące problemy (Georgakopoulos, 1998):

1. Około 38% globalnej produkcji kukurydzy, jęczmienia, sorgo i owsa jest zjadana przez zwierzęta. Metody rolnicze wprowadzone przez mechanizację do uprawy paszy zużywają energię. Na przykład, kilo wieprzowiny potrzebuje pośrednio 30.000 kcal aby mogło powstać; to oznacza energetyczną równowartość 4 litrów benzyny. W USA połowa energii w sektorze rolnictwa pochłaniana jest przez produkcję mięsa. Oszacowano, że 3.000 litrów wody wymagane do uprawy zboża, co koresponduje z jednym kilogramem mięsa wołowego (Durning i Brough, 1992).
2. Niewiele krajów jest określanych przez Unię jako kraje mające nadwyżki w nawozach organicznych. Miliony zwierząt hodowanych w tych krajach produkuje więcej nawozu niż gleba jest w stanie przyjąć, prowadzi to do przenikania azotanów do wód gruntowych, szkodząc zdrowiu ludzi, którzy ją spożywają (nowotwory itp.).
3. Intensywne użytkowanie pastwisk powoduje degradację i pustynnienie gleb.
4. Wielkie obszary są oczyszczane z lasów i przekształcane w pola do produkcji pasz, powodując utratę bioróżnorodności oraz możliwą degradację związaną ze złymi praktykami administrowania.
5. Całkowita produkcja mięsa odpowiada za wzrost ilości gazów szklarniowych emitowanych do atmosfery, ok. 15-20% światowej ilości metanu pochodzi z żołądków przeżuwaczy oraz beztlenowej biodegradacji ich nawozu.
6. „Legenda żywieniowa” wskazuje, że wzrastające ilości białka są przyczyną lepszego zdrowia, pozwalając współczesnej populacji z krajów uprzemysłowionych na konsumpcję podwojonej ilości białek, niż potrzebują. Tłuszcze nasycone, które towarzyszą tym białkom są odpowiedzialne za niektóre z wielu chorób takich jak choroby serca, wylewy krwi do mózgu i zawały oraz wiele nowotworów jelita grubego.
7. Uprawa roślin paszowych wypiera uprawy roślin pokarmowych, konsumowanych przez ludzi, szczególnie n krajach Trzeciego Świata. Kukurydza zastępuje pszenicę, ryż i sorgo (Sorghum yulgare).

Należy sobie uświadomić, że krowy oraz inne przeżuwające zużywają do wypasu połowę dostępnej powierzchni planety, w momencie gdy pasza, którą spożywają wraz z drobiem i świniami jest produkowana na 1/4 z globalnego terenu przeznaczonego do uprawy.

Hodowla zwierząt stanowi jeden z kluczowych sektorów gospodarki rolnej na świecie, odgrywając fundamentalną rolę w zapewnieniu żywności, surowców oraz źródeł dochodu dla milionów ludzi. Jednocześnie jednak jest to działalność, która wywiera istotny wpływ na środowisko naturalne. Współczesne systemy produkcji zwierzęcej, w szczególności te o charakterze intensywnym, charakteryzują się wysokim zużyciem zasobów naturalnych oraz generowaniem znacznych ilości zanieczyszczeń. Zrozumienie mechanizmów oddziaływania sektora hodowlanego na poszczególne komponenty środowiska, a także identyfikacja technologii i praktyk mogących minimalizować te skutki, stanowi dziś jeden z kluczowych obszarów badań ekologicznych oraz działań strategicznych w ramach polityki zrównoważonego rozwoju.

Hodowla zwierząt przyczynia się w znacznym stopniu do emisji gazów cieplarnianych, zwłaszcza metanu (CH₄) i podtlenku azotu (N₂O), które charakteryzują się znacznie wyższym potencjałem cieplarnianym niż dwutlenek węgla. Metan jest wytwarzany głównie w procesie fermentacji jelitowej u przeżuwaczy, podczas gdy podtlenek azotu powstaje w wyniku procesów mikrobiologicznych zachodzących w glebie i nawozach. Według szacunków międzynarodowych organizacji środowiskowych sektor hodowlany odpowiada za kilkanaście procent globalnych emisji gazów cieplarnianych, co oznacza, że jego wpływ na zmiany klimatyczne jest porównywalny z wpływem transportu. W miarę dalszego wzrostu zapotrzebowania na produkty pochodzenia zwierzęcego, wraz ze wzrostem populacji ludzkiej i poziomu dobrobytu, presja ta może się nasilać, jeśli nie zostaną wdrożone odpowiednie technologie i strategie łagodzące.

Kolejnym problemem jest zanieczyszczenie gleb i wód, wynikające ze stosowania nawozów naturalnych, ścieków z hodowli oraz procesów związanych z magazynowaniem i utylizacją odchodów zwierzęcych. Duże fermy generują ogromne ilości gnojowicy, która przy niewłaściwym zarządzaniu może przedostawać się do wód powierzchniowych i podziemnych, prowadząc do eutrofizacji i degradacji ekosystemów wodnych. Nadmiar azotu i fosforu w środowisku sprzyja rozwojowi glonów i sinic, co prowadzi do deficytu tlenowego i w konsekwencji obumierania organizmów wodnych. Zjawiska te obserwuje się szczególnie w regionach o intensywnej produkcji zwierzęcej, gdzie infrastruktura wodno-ściekowa i systemy magazynowania nawozów organicznych nie są dostosowane do skali produkcji.

Hodowla zwierząt wpływa również na użytkowanie gruntów oraz utratę bioróżnorodności. Rozwój produkcji paszowej wiąże się z koniecznością zagospodarowania dużych powierzchni rolnych, co często prowadzi do wylesiania, zwłaszcza w krajach rozwijających się. Przykładem może być ekspansja upraw soi w Ameryce Południowej, która stanowi kluczowe źródło białka paszowego na świecie. Wycinanie lasów deszczowych w celu tworzenia pastwisk oraz pól uprawnych przyczynia się do fragmentacji siedlisk i utraty gatunków, które nie są w stanie przystosować się do zmienionych warunków. W rezultacie ekosystemy ubożeją, a naturalne mechanizmy retencji wody, magazynowania węgla oraz regulacji klimatu ulegają osłabieniu.

Istotnym aspektem jest także zużycie wody. Produkcja zwierzęca wymaga znacznych ilości wody zarówno do pojenia zwierząt, jak i do wytwarzania pasz. Analizy wskazują, że produkcja jednego kilograma wołowiny może wymagać nawet kilku tysięcy litrów wody, wliczając w to również wodę wirtualną zawartą w paszach. W regionach, gdzie dostęp do zasobów wodnych jest ograniczony, intensywna produkcja zwierzęca może prowadzić do konfliktów o wodę oraz presji na lokalne ekosystemy, w tym osuszania terenów podmokłych i nadmiernej eksploatacji ujęć wód podziemnych.

Jednym z bardziej dyskutowanych zagadnień jest również kwestia antybiotykooporności związanej ze stosowaniem antybiotyków w chowie zwierząt. W wielu krajach środki te były przez lata stosowane nie tylko w celach leczniczych, lecz także profilaktycznych i jako stymulatory wzrostu. Nadmierne stosowanie antybiotyków prowadzi do rozwoju opornych szczepów bakterii, które mogą przenikać do środowiska wraz z odchodami zwierzęcymi, a następnie do wody, gleby, a ostatecznie do żywności i organizmu człowieka. Zjawisko to stało się jednym z globalnych wyzwań zdrowia publicznego i jest przedmiotem rosnącej liczby regulacji oraz strategii międzynarodowych.

Mimo negatywnych aspektów, warto podkreślić, że sektor hodowlany posiada również potencjał w zakresie działań proekologicznych. Wdrożenie nowoczesnych systemów zarządzania gospodarstwami, opartych na zasadach rolnictwa precyzyjnego, może znacząco ograniczyć emisje oraz poprawić efektywność wykorzystania zasobów. Coraz większym zainteresowaniem cieszą się też technologie odzysku energii z odchodów zwierzęcych, takie jak biogazownie, które umożliwiają produkcję energii odnawialnej i ograniczenie emisji metanu do atmosfery. Ponadto rozwijane są alternatywne systemy chowu, w tym chów ekstensywny oraz pasterski, które przy odpowiednim zarządzaniu mogą korzystnie wpływać na ekosystemy, wspierając procesy retencji wody i zachowania różnorodności biologicznej na obszarach wiejskich.

Ważnym elementem długoterminowych działań jest również zmiana struktury konsumpcji oraz rozwój alternatywnych źródeł białka, takich jak białka roślinne, owady czy mięso hodowane komórkowo. Choć technologie te znajdują się na różnym etapie rozwoju, to ich rosnąca popularność i wsparcie ze strony organizacji międzynarodowych sugerują, że mogą stać się istotnym elementem ograniczania presji sektora zwierzęcego na środowisko. Przykładem jest dynamiczny rozwój produktów roślinnych imitujących mięso oraz inicjatywy edukacyjne promujące świadome wybory żywieniowe.

Podsumowując, hodowla zwierząt jest działalnością o ogromnym znaczeniu gospodarczym, społecznym i żywnościowym, ale jednocześnie stanowi jedno z największych wyzwań środowiskowych współczesnego świata. W obliczu zmian klimatycznych, degradacji ekosystemów oraz rosnącego zapotrzebowania na żywność konieczne staje się poszukiwanie zrównoważonych modeli produkcji zwierzęcej oraz integracja innowacji technologicznych i zmian kulturowych. Właściwa gospodarka odchodami, redukcja emisji, zwiększanie efektywności wykorzystania zasobów i promowanie alternatywnych form białka stanowią kluczowe kierunki rozwoju, które pozwolą na pogodzenie potrzeb ludzkości z koniecznością ochrony środowiska naturalnego. Tylko zintegrowane podejście, obejmujące zarówno politykę publiczną, edukację, jak i innowacje technologiczne, umożliwi osiągnięcie równowagi między rozwojem sektora hodowlanego a zachowaniem integralności zasobów naturalnych dla przyszłych pokoleń.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Do niedawna poziom dostosowania polskiego prawa w dziedzinie substancji chemicznych był niewielki. Sytuacja zmieniła się wraz z wydaniem Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie substancji chemicznych stwarzających zagrożenie dla zdrowia lub życia. Rozporządzenie to transponuje przepisy wspólnotowe dotyczące substancji chemicznych. Zawiera ich wykaz, kryteria klasyfikacji i sposób znakowania oraz wymagania dotyczące [1] [2] sporządzania kart charakterystyki (w tym przypadku wprowadzono też w Polsce normę ISO).[3]

W Polsce nie obowiązują standardy UE dotyczące dobrej praktyki laboratoryjnej. Rozbieżności występują jeszcze w takich obszarach, jak wskaźniki emisji azbestu do wody i gruntu, odzysku i kontrolowanego używania baterii i akumulatorów, funkcjonowania zasady BAT jako kryterium jakości podejmowanych działań.[4] [5] [6]

Eliminację znacznej części rozbieżności przewiduje się wraz z przyjęciem ustawy o substancjach i preparatach chemicznych, która znajduje się w trakcie procesu legislacyjnego (1998).

Obejmowałaby ona takie zagadnienia, dotyczące chemikaliów, jak:

• klasyfikacja i oznakowanie,
• sporządzanie kart charakterystyki,
• wykaz substancji niebezpiecznych,
• procedury wprowadzania do obrotu nowych substancji,
• metody badań właściwości substancji oraz stosowanie zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przy wykonywaniu badań,
• ocena i kontrola ryzyka,
• ograniczenia i zakazy wprowadzania do obrotu niektórych substancji,
• wymogi dotyczące eksportu niebezpiecznych substancji.

2. Ryzyko przemysłowe i zanieczyszczenia przemysłowe Rozwiązania europejskie dotyczące ryzyka przemysłowego cechują się naciskiem na działalność prewencyjną i monitoring. W Polsce zaś główną uwagę skupia się na zagadnieniach likwidacji ewentualnych szkód powstałych na skutek nadzwyczajnych zagrożeń środowiska. Działania prewencyjne oraz szkoleniowo-instruktażowe traktowane są marginalnie. Dostosowanie polskich rozwiązań prawnych do standardów wspólnotowych jest dalece niewystarczające. Niektóre – najbardziej niezbędne – kwestie zostały już uwzględnione poprzez nowelizację ustawy o ochronie środowiska, jednak pełna transpozycja przepisów przewidywana jest wraz z nową ustawą. Do polskiego prawa wprowadzono definicje instalacji mogących spowodować zagrożenie i substancji niebezpiecznych. Planuje się wprowadzenie obowiązku przeprowadzania okresowych kontroli tych instalacji przez użytkujące je podmioty oraz opracowanie planów operacyjno – ratowniczych. Plany takie byłyby opracowywane także przez władze jednostek administracyjnych.

W polskim prawie nie znajdują odzwierciedlenia europejskie przepisy dotyczące ekoznaku. Podjęte zostały już działania mające na celu „przełożenie” tych rozwiązań.

W zakresie zapobiegania zanieczyszczeniom przemysłowym istnieje duża zbieżność prawa polskiego ze standardami wspólnotowymi. Istnieje bowiem taki system wydawania pozwoleń na emisję zanieczyszczeń do środowiska, który obejmuje wszystkie rodzaje oddziaływania (jego wadą jest dezintegracja – występują różnice zasad i procedur w wydawaniu poszczególnych pozwoleń) . Istnieje także system zintegrowanej kontroli emisji. Od nowej ustawy o ochronie środowiska oczekuje się wprowadzenia brakujących w Polsce standardów, jak zasada BAT, ujednolicenie metod pomiarów i systemu wydawania pozwoleń.[7] [8] [9]

---

[1] Narodowy Program… op. cit. Rozdział 23, s. 68-72

[2] Dz. U. z 1997 roku, Nr 105, poz. 671

[3] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.

[4] Raport zawierający ocenę stopnia dostosowania prawa polskiego… op. cit. s. 17

[5] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.

[6] J. Ciechanowicz, Harmonizacja polskiego prawa ochrony środowiska z prawem Wspólnot Europejskich na przykładzie nadzwyczajnych zagrożeń środowiska, Przegląd Prawa Europejskiego 1 (2) 1997

[7] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.

[8] Ibidem

[9] Raport zawierający ocenę stopnia dostosowania prawa polskiego… op. cit. s. 17-18

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.