Plan Działań na rzecz Bioróżnorodności w Rolnictwie został zatwierdzony w 2001 roku (http://europa.eu.int/comm/agriculture/envir/#genres).

Priorytety tego Planu są następujące:

1. Wspieranie i poparcie przyjaznych dla środowiska praktyk i systemów, które bezpośrednio, albo pośrednio uwzględniają bioróżnorodność
2. Poparcie zrównoważonej działalności rolniczej o bogatej bioróżnorodności
3. Przebudowa i poparcie infrastruktury
4. Wspieranie działań mających na celu dla podtrzymywanie zagrożonych lokalnych gatunków roślin albo zwierząt.

Wszystkie te priorytety wspierane są przez plany badań i szkolenia. Utrzymywanie bioróżnorodność zależy w dużej mierze od dostatecznego opartego na danych zastosowania planów Wspólnej Polityki rolnej, szczególnie refundowaniu kosztów na obszarach niekorzystnych i programach rolno-środowiskowych.

W kwietniu 2004 roku wszedł w życie nowy wspólny program, który ma na celu wspieranie programów podtrzymywania zasobów genetycznych w rolnictwie (http://europa.eu.int/comm/agriculture/envir/biodiv/162-el.pdf).

Zasoby genetyczne i rolnictwo

W Planie Działań na rzecz bioróżnorodności, Komisja zasugerowała wprowadzenie nowego wspólnego programu dla podtrzymania i gromadzenia zasobów genetycznych w rolnictwie. (http://europa.eu.int/comm/agriculture/envir/biodiv/162-el.pdf). Ten nowy wspólny program przypada na okres między 2004-2006 rokiem, i został ustanowiony przez Radę 24 kwietnia 2004 (Zasada Nr 870/2004(EK).

Program ten działa na rzecz różnorodności genetycznej i wymiany informacji, obejmując ścisłą koordynację między państwami członkowskimi Unii, dla utrzymania różnorodności ekologicznej zasobów genetycznych w rolnictwie. Wymaga również koordynacji na poziomie zobowiązań międzynarodowych, pod względem zasobów genetycznych.

Celem tego nowego programu jest:

• sprzyjać działalności zmierzającej do podtrzymywania zasobów genetycznych “in situ” (w miejscu), które będą stanowić sposób promowania i podtrzyma materiał genetycznego gatunków i rodzajów, jak również charakterystykę i sposób wykorzystania tych gatunków i rodzajów w rolnictwie. Te działalności będą mieć miejsce pomiędzy państwami, mając na uwadze, tam, gdzie to konieczne, bio­geograficzne cechy regionu.
• promować wymianę informacji, w ścisłej koordynacji między państwami członkowskimi i Komisją, jak również ochronę i podtrzymywanie użytkowania zasobów genetycznych w rolnictwie, zgodnie z zaleceniami i potrzebami Wspólnej Polityki Rolnej
• ułatwić koordynację na polu zasobów genetycznych w rolnictwie, szczególnie biorąc pod uwagę zasady Porozumienia na rzecz Różnorodności Biologicznej (http://www.biodiv.org/welcome.aspx), z Międzynarodowego kongresu dotyczącego Zasobów Genetycznych Roślin dla Żywności i Rolnictwa (http://www.fao.org/ag/cgrfa/itpgr.htm) oraz Światowy Plan Działań (FAO) dotyczący Podtrzymywania Równowagi Ekologicznej Użytkowania Zasobów Genetycznych Roślin na rzecz Żywności i Rolnictwa (http://www.fao.org/waicent/search/5_dett_FAO).

Rolnictwo a organizmy modyfikowane genetycznie

Ustawodawstwo Unii Europejskiej w sprawie organizmów transgenicznych (GMO) sięga do początków lat 90’ a ten zespół zasad sterujących wciąż rozwija się i poprawia. Specjalne prawa są ustanawiane zarówno, aby chronić zdrowie obywateli jak i środowiska, tworząc jednocześnie Wspólny Rynek dla biotechnologii. Ważna część ustawodawstwa Unijnego dotycząca organizmów modyfikowanych genetycznie reguluje emisję transgenicznych organizmów do środowiska. W roku 2002, została zaaprobowana i weszła w życie nowa procedura biorąca pod uwagę emisję do środowisku, albo dostępność na rynku organizmów albo produktów zawierających lub tworzonych z modyfikowanych genetycznie organizmów.

Zgodnie z ustawami dotyczącymi zasad nadzoru produktów transgenicznych, jest ważne, aby:

• istniała ocena „efektów niebezpiecznych” dla środowiska i zdrowia ludzi, w związku z uprawą i dostępnością na rynku organizmów transgenicznych,
• obowiązkowo nadzorować okres „po sprzedaży”, który obejmuje konsekwencje długo terminowe powiązane z interakcją pomiędzy organizmami transgenicznymi a środowiskiem,
• wprowadzić obowiązkowe kampanie informacyjne dla ludności, dla której zostały przeznaczone te organizmy i produkty,
• wprowadzić wymóg w stosunku do wszystkich państw członkowskich, oznaczania i odnalezienia produktów na wszystkich etapach przetwarzania i handlu,
• przestrzegać okresu potęgi pierwszych przydziałów pod względem emisji organizmów transgenicznych do środowiska przez maksimum 10 lat,
• prowadzić obowiązkową dyskusję z zespołami naukowców,
• wprowadzić obowiązek wymagania opinii Parlamentu Europejskiego dotyczącej decyzji zezwolenia na emisję organizmów modyfikowanych.

Odkąd Wspólne Ustawodawstwo dotyczące organizmów transgenicznych weszło w życie, na początku lat 90’, z powodów handlowych emisja 18 takich organizmów została zaakceptowana przez Unię. Od października 1998 roku, nie zostało wydane więcej pozwoleń. Obecnie, ustawodawstwo dotyczące organizmów transgenicznych jest badane ponownie.

Szczegółowe informacje dotyczące prawa Unii w sprawie organizmów modyfikowanych genetycznie są dostępne na stronie: „Bezpieczeństwo żywności i pasz dla zwierząt”: (http://europa.eu.int/comm/food/food/biotechnology/gmfood/index_en.htm)
Pytania i odpowiedzi dotyczące ustaw zarządzających transgenicznymi organizmami w Unii Europejskiej można obejrzeć na stronie: (http://europa.eu.int/rapid/pressReleasesAction.do?reference=MEMO/05/104&format=HTML&aged=1&language=EN&guiLanguage=en).

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Koegzystencja upraw transgenicznych z uprawami konwencjonalnymi i naturalnymi wywiera wpływ na całość produkcji rolniczej. Możliwość biologicznego zanieczyszczenia w wyżej wymienionych przypadkach jest bardzo wysoka. Rolnicy powinni móc wybrać typ produkcji rolnej jaki chcą prowadzić, ale rodzi się pytanie czy jest to realne czy nie, i jaki jest tego koszt.

Konsekwencje wynikające ze współistnienia upraw transgenicznych, konwencjonalnych i organicznych. Poniżej wymienione zostały, uważane za główne, źródła zanieczyszczenia biologicznego powstające wśród upraw:

• transfer pyłku kwiatowego pomiędzy sąsiadującymi uprawami pokrewnych gatunków
• rozprzestrzenianie nasion w czasie trwania uprawy albo podczas przechowywania
• pozostawanie nasion w glebie
• istnienie zagranicznych mieszanek

Obecnie jest bardzo niewiele artykułów opisujących wyniki przeprowadzonych eksperymentów.

Dwie główne kwestie biorące pod uwagę sprawę koegzystencji transgenicznych upraw z konwencjonalnymi i naturalnymi uprawami, to to, że jeśli jest możliwe rozdzielenie fizyczne tych upraw poprzez spełnienie ściśle określonych warunków, kto ma pokrywać koszty tej “koegzystencji”. Początkowo odpowiedzią Komisji Europejskiej było że, rolnicy którzy chcą być chronieni, np. w gospodarstwach konwencjonalnych i organicznych, powinni sami ponieść koszty tej ochrony. Odpowiedź Europejskiej Unii Rolniczej mówi, że jest przeciwna przenoszeniu jakiejkolwiek etycznej, środowiskowej czy gospodarczej odpowiedzialności za obecność transgenicznych organizmów, na rolników i budżety państw, oraz uważa, że odpowiedzialnością należy obciążyć firmy produkujące organizmy modyfikowane (Bisti, 2003).

Tak, więc prawa tych rolników i obywateli, którzy chcieli by wybrać produkty o zerowej zawartości GMO w uprawach i produktach nie zostaną zaspokojone ponieważ obserwujemy coraz szersze rozprzestrzenienie się organizmów transgenicznych w środowisku.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Powierzchnia ziemi objęta została ochroną, która ma polegać na przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom, a w razie ich wystąpienia przywróceniu właściwego stanu. Określono zasady postępowania z gruntami różnych klas. Wydobywanie kopalin odbywać się może z zachowaniem zasady poszanowania środowiska naturalnego. Wymagana jest rekultywacja obszarów poeksploatacyjnych oraz przywrócenie do właściwego stanu innych naruszonych elementów środowiska.

Ustawa o ochronie środowiska wprowadza również pojęcie „obszarów szczególnej ochrony środowiska”. Zalicza się do nich „tereny, na których występują uciążliwości (…) dla środowiska, obszary zdegradowane przez przemysł, rolnictwo lub inny rodzaj działalności albo siły przyrody, teren eksploatacji kopalin, obszary o cennych walorach przyrodniczych lub krajoznawczych, tereny uzdrowisk oraz obszary związane z zaopatrzeniem w wodę”. Obszary te – zdaniem ustawodawcy – wymagają „specjalnych zabiegów technicznych, organizacyjnych lub innych”, aby umożliwić korzystanie zgodnie z ich przeznaczeniem. [1]

Dokładne rozwiązania zawarte zostały m. in. w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 23 stycznia 1978 w sprawie szczegółowych zasad ochrony powierzchni ziemi [2]. Określone zostały rodzaje zniszczeń, jakim należy zapobiegać i przeciwdziałać (np. wprowadzanie bezpośrednio do gleby szkodliwych środków chemicznych i biologicznych), oraz sposoby przywracania właściwego stanu. Ustalono też normy postępowania w sytuacjach prowadzenia inwestycji pociągających za sobą zmianę rzeźby terenu.

Ustawa z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyznacza szczegółowe kryteria wyróżniające wspomniane typy gruntów. Określa się w niej, na czym ma polegać ich ochrona (m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne). Znajdują się w niej również przepisy dotyczące wyłączania gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej, zapobiegania degradacji, rekultywacji i zagospodarowania gruntów.

Ustawa tworzy Fundusz Ochrony Gruntów Rolnych. Z jego środków finansowane są przedsięwzięcia takie jak, ochrona, rekultywacja, poprawa jakości gruntów, a także wypłata odszkodowań przewidzianych ustawą. Jego dochodami są przede wszystkim pieniądze wpłacane w związku z wyłączaniem z produkcji gruntów rolnych.

Częścią polityki gospodarowania powierzchnią ziemi jest planowanie przestrzenne. W jego ramach opracowuje się miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, sporządza się oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Plany zagospodarowania przestrzennego powinny szczególną uwagę skupiać na obszarach ekologicznie zagrożonych („obszary szczególnej ochrony środowiska”). Kwestii tych dotyczą przepisy ustawy o ochronie środowiska oraz ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym[3].

---

[1] Dz. U. z dnia 20 lutego 1987r. Nr 4, poz. 23

[2] Dz. U. z dnia 22 lutego 1995r. Nr 16, poz. 78, z późniejszymi zmianami

[3] Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

podrozdział z pracy magisterskiej

Najłatwiejszym sposobem rozwiązania problemu emisji gazów wysypiskowych jest zainstalowanie na składowisku studzienek odgazowujących i spalanie nagromadzonego gazu w pochodni pionowej. Taki system jest szczególnie potrzebny na składowiskach, które w wyniku rekultywacji zostały pokryte materiałem wodoodpornym (np. warstwą gliny lub geomembraną). Wtedy pasywne odgazowanie lub aktywne pompowanie gazu składowiskowego jest częścią systemu bezpieczeństwa składowiska. W tym miejscu należy zaznaczyć, że emisja gazu wysypiskowego bezpośrednio do atmosfery bez spalania lub innych metod unieszkodliwiania jest obecnie niedopuszczalna w świetle obowiązujących umów i przepisów międzynarodowych obowiązujących w Unii Europejskiej. W przypadku wystarczającej ilości gazu warto rozważyć możliwość wykorzystania zebranego gazu składowiskowego na potrzeby komunalne, głównie do celów energetycznych lub w innych procesach technologicznych. Obecnie technologie energetycznego wykorzystania gazu wysypiskowego (głównie do produkcji energii elektrycznej i ciepła) są jedną z najszybciej rozwijających się gałęzi energetyki nietradycyjnej.

Typowe przykłady wykorzystania obejmują:

• produkcję energii elektrycznej w silnikach iskrowych, dwupaliwowych (dual fuel) lub turbinach,
• produkcję energii cieplnej w przystosowanych kotłach gazowych,
• produkcję energii elektrycznej i cieplnej w jednostkach skojarzonych,
• dostarczanie gazu wysypiskowego do sieci gazowej,
• wykorzystanie gazu jako paliwo do pojazdów,
• wykorzystanie gazu w procesach technologicznych, np. w produkcji metanolu.

Pierwsze systemy wykorzystania gazu wysypiskowego na świecie zastosowano przy produkcji cegieł i materiałów ceramicznych oraz jako substytut gazu ziemnego dla położonych nieopodal dużych zakładów przemysłowych. Obecnie technologie energetycznego wykorzystania gazu wysypiskowego (głównie do produkcji energii elektrycznej i cieplnej) należą do najszybciej rozwijających się gałęzi energetyki niekonwencjonalnej.

Pozyskanie gazu wysypiskowego

W większości przypadków gaz uzyskuje się przez perforowane rury pionowe. Może dlatego, że jest to najłatwiejszy sposób instalacji systemu po utworzeniu wielokąta.

Jednak na wielu składowiskach podczas składowania odpadów wykonano poziomy system rurociągów. Ta metoda ułatwia pozyskiwanie gazu od samego początku jego powstawania; można go zebrać przed zamknięciem (przykryciem) składowiska. Czasami wysypisko jest pokryte wodoodporną powłoką – wtedy prawie cały gaz można zebrać i wydobyć. Jest to jednak bardzo drogie rozwiązanie. Stosowany jest w krajach o surowych wymaganiach dotyczących przykrywania składowisk. Ale ponieważ to rozwiązanie nie pozwala wodzie wniknąć w głąb składowiska, wytwarzanie gazu wkrótce ustaje. W związku z tym konieczne będzie pompowanie wody lub ścieków pod osłoną w celu wsparcia produkcji gazu. Gaz wydobywany jest ze składowiska za pomocą pompy lub kompresora, który kieruje go do systemu energochłonnego. Podłączenie poszczególnych odwiertów do systemu pompowania gazu i energii może być realizowane na różne sposoby. Najstarszym i chyba najczęstszym rozwiązaniem jest podłączenie studni do kolektora głównego, który obiega składowisko.

Głównym problemem takiego systemu jest kontrola zarówno jakości, jak i ilości gazu. Kolejnym problemem jest wykrywanie wycieków, ponieważ wszystkie studnie są zawarte w jednym systemie. Najlepszym rozwiązaniem, które zapewnia niższe koszty eksploatacji i dobre warunki dla pracowników, jest ułożenie oddzielnych rur z każdej studni do pompy i zbudowanie stacji regulacyjnej.

Podsumowanie

Rozdział ten jest bardzo podobny do poprzedniego, ale koncentruje się przede wszystkim na procesach produkcji biogazu z biomasy, w szczególności z odpadów zwierzęcych w biogazowniach rolniczych, osadów ściekowych w oczyszczalniach ścieków czy odpadów organicznych na składowiskach odpadów komunalnych.

Technologie energetycznego wykorzystania biomasy rozwijane są od dziesięcioleci w krajach wysoko rozwiniętych. Kraje europejskie, takie jak Dania, Austria i Szwecja, pracują nad energią odnawialną od 20 lat. W Niemczech udział biomasy w produkcji zielonej energii wynosi 5%.

Obecnie w Polsce zarejestrowanych jest ponad 700 składowisk odpadów. Większość z nich nie ma możliwości kontrolowania emisji gazów wysypiskowych. Około 100 dużych składowisk odpadów komunalnych doskonale nadaje się do zorganizowanego usuwania gazów wysypiskowych. Już dziś łączna moc instalacji produkujących energię z gazu wysypiskowego zapewnia 5,44 MW energii elektrycznej i 3,5 MW ciepła. Zainteresowanie wykorzystaniem biogazu z oczyszczalni ścieków jest duże. Od 1994 roku w naszym kraju zainstalowano 30 biogazowni o łącznej mocy 14,5 MW energii elektrycznej i 24,4 MW energii cieplnej.

W tym miejscu warto wspomnieć o niewykorzystanym potencjale gospodarstw produkujących odpady zwierzęce w postaci obornika. Daje to duże szanse na wykorzystanie zakładów fermentacji – produkcji biogazu, który może być wykorzystany jako niemal niewyczerpalne źródło paliwa do domowych kotłów. Niestety jednak w tej dziedzinie jest jeszcze wiele do życzenia i jeszcze przez jakiś czas takie instalacje będą rzadkością.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Biogaz ze ścieków komunalnych produkowano w Polsce przed II wojną światową. Następnie zrezygnowano z tego procesu ze względów ekonomicznych, by powrócić do niego ponownie w latach 90. Produkcja biogazu w mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków odbywa się w osadowej części oczyszczalni, gdzie osad pierwotny i tzw. osad wtórny poddawane są procesom stabilizacji beztlenowej w oddzielnych zamkniętych komorach fermentacyjnych, zwanych również WKF. Wytworzony biogaz może być w całości wykorzystany na potrzeby samej oczyszczalni lub przy nadprodukcji wykorzystany w sieci lub do celów technologicznych. Poniżej omówiono podstawowe informacje o budowie, zasadach działania biogazowni przy oczyszczalniach ścieków oraz właściwościach i dostępnych możliwościach wykorzystania biogazu.

Znacznie trudniej jest oszacować koszty inwestycji odzysku biogazu z osadu ściekowego na oczyszczalniach ścieków, gdyż zależą one w bardzo dużym stopniu od specyfiki danego miejsca, typu surowca i jego ilości. Najczęściej jednak dokładne wyliczenie kosztów budowy instalacji biogazowej na oczyszczalni ścieków nie jest możliwe ponieważ niektóre z elementów technologii biogazowej (np. osadniki, komory fermentacyjne) są jednocześnie częścią składową linii technologicznej samego procesu oczyszczania ścieków. Przykładowa instalacja w oczyszczalni ścieków w Olsztynie kosztowała w 1995 roku 390.000 PLZ przy średniej ilości ścieków 56.000 m³/dziennie i produkcji biogazu 360.000 m³/rocznie. Ocenia się, że granica opłacalności tego typu inwestycji generalnie kształtuje się powyżej 10.000 m³ ścieków na dobę.

W jednej z pierwszych biogazowni na oczyszczalni ścieków w Bielsko-Białej klasyczne, produkcyjne silniki agregatów prądotwórczych na gaz ziemny zostały przystosowane do zasilania biogazem przez obniżenie stopnia sprężania i wprowadzenie nowego układu zapłonowego. Po wykonaniu nowego kolektora dolotowego wprowadzono mieszalnikowy układ zasilania biogazem konstrukcji polskiej firmy NGV AUTOGAZ. Standardowo z 1m³ osadu (4-5% suchej masy) można uzyskać 10-20 m³ biogazu o zawartości ok. 60% CH^Przy spalaniu biogazu w silnikach iskrowych (po wcześniejszym odsiarczeniu) można uzyskać 1,7 – 1,9 kWh energii elektrycznej .W biogazowni na oczyszczalni ścieków w Sitkówce k. Kielc firma Kruger zainstalowała generatory Caterpillar przystosowane do zasilania biogazem oraz w pełni automatyczny układ sterowania umożliwiający współpracę i synchronizację urządzeń z siecią energetyczną. Generatory wyposażono również w układ odzysku energii cieplnej z obiegu chłodzącego i wydechowego.Biogaz również jest odprowadzany do kotłowni, gdzie są używane kotły z palnikami na biogaz (często przy możliwości wymiany na palniki olejowe).

Według danych z 2012 r. w Polsce funkcjonowało 76 oczyszczalni z instalacjami do utylizacji biogazu ściekowego o łącznej mocy ok. 41 MW. Według danych Polskiej Agencji Rynku Energii za rok 2010 potencjał produkcji biogazu z osadów ściekowych szacowany jest na 96,9 mln m3, co odpowiada ok. 2 PJ energii elektrycznej, o kaloryczności 21,4 MJ/m3. W porównaniu z innymi źródłami biogazu potencjał ten jest niewielki (poniższa tabela).

Tabela1. Potencjał produkcyjny biogazu w Polsce

Źródło: POTENCJAŁ PRODUKCJI BIOGAZU W POLSCE Wojciech Gis i inni

Jak widać, maksymalne wykorzystanie biogazu ściekowego to zaledwie około 4 procent całkowitego potencjału biogazu w kraju.

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.

Biomasa to substancja organiczna powstająca w wyniku procesu fotosyntezy. Przyrost biomasy roślinnej zależy od intensywności nasłonecznienia, biologicznie zdrowej gleby i wody. W Polsce z 1 hektara użytków rolnych zbiera się rocznie około 10 ton biomasy, co odpowiada około 5 tonom węgla kamiennego[1].

Ponadto przyszłość ma wykorzystanie tzw. biogazu, uzyskiwanego w wyniku fermentacji biomasy. To cenne paliwo gazowe zawiera 50-70% metanu, 30-50% dwutlenku węgla oraz niewielką ilość innych składników (azot, wodór, para wodna). Surowcami do produkcji biogazu są odchody zwierzęce, odpady roślinne, ścieki… . Wydajność procesu fermentacji zależy od temperatury i składu przefermentowanej substancji. Prawidłowa temperatura fermentacji to 30-35oC dla bakterii mezofilnych i 50-60oC dla bakterii termofilnych. 20-50% uzyskanego biogazu zużywa się na utrzymanie takich temperatur w komorach fermentacyjnych.

Charakterystyka i podział źródeł

Biogaz nadający się do celów energetycznych może powstawać w procesie fermentacji beztlenowej[2]:

• odpadów zwierzęcych w biogazowniach rolniczych,
• osadu ściekowego na oczyszczalniach ścieków,
• odpadów organicznych na komunalnych wysypiskach śmieci.

Fermentacja beztlenowa jest złożonym procesem biochemicznym zachodzącym w warunkach beztlenowych. Substancje organiczne są rozkładane przez bakterie na proste związki – głównie metan i dwutlenek węgla. W procesie fermentacji beztlenowej do 60% materii organicznej przekształcane jest w biogaz. Biogaz składa się głównie z metanu (CH4) – 55-70%, 32-37% CO2, 0,2-0,4% N2 i 6 g/100 m3 H2S przed odsiarczeniem i poniżej 0,01 g/100 m3 H2S po tym przetwarzaniu. Szybkość rozkładu zależy głównie od właściwości i masy surowców, temperatury oraz optymalnie dobranego czasu trwania procesu. Biogaz o wysokiej zawartości metanu (powyżej 40%) może być wykorzystywany do celów komunalnych i domowych, głównie do celów energetycznych lub w innych procesach technologicznych. Typowe przykłady użycia:

• produkcję energii elektrycznej w silnikach iskrowych lub turbinach,
• produkcję energii cieplnej w przystosowanych kotłach gazowych,
• produkcję energii elektrycznej i cieplnej w jednostkach skojarzonych,
• dostarczanie gazu wysypiskowego do sieci gazowej,
• wykorzystanie gazu jako paliwa do silników trakcyjnych/pojazdów,
• wykorzystanie gazu w procesach technologicznych, np. w produkcji metanolu.

Biogaz z odpadów zwierzęcych

Biogaz o dużej zawartości metanu (powyżej 40%) może być użyty jako paliwo w turbinach gazowych do produkcji energii elektrycznej oraz w jednostkach (agregatach) do produkcji energii w cyklu skojarzonym, bądź tylko do wytwarzania energii cieplnej zastępując gaz ziemny lub propan-butan. Ciepło uzyskiwane z biogazowni może być przekazywane do instalacji centralnego ogrzewania, ogrzewania pomieszczeń lub do komór fermentacyjnych dla przyspieszenia procesu fermentacji. Elektryczność może być wykorzystywana na potrzeby własne (np. do napędzania pomp w oczyszczalni obniżając zużycie elektryczności z sieci) lub sprzedawana do sieci.

Przykładowy system fermentacji beztlenowej z odzyskiem ciepła na potrzeby własne, składa się z instalacji biogazowej do fermentacji, komory gazowej, płyty kompostowej, mieszarki, oddzielacza zanieczyszczeń, rozdrabniacza i pakowarki kompostu. Ważnym elementem systemu są wymienniki ciepła. Ciepło odpadowe z silników biogazowych wykorzystywane jest tu m.in. do podgrzewania jeszcze nie przefermentowanej gnojowicy, dzięki czemu można lepiej kontrolować temperaturę fermentacji i sam proces powstawania biogazu.

[w przyszłym miesiącu ciąg dalszy tej pracy magisterskiej]

---

[1] Serwis zajmujący się tematyką OZE http://www.bio.energia.priv.pl. [już niedostępny]

[2] Ibidem

Jeśli potrzebujesz pomocy w napisaniu pracy z zakresu ochrony środowiska, to polecamy serwis pisanie prac - prace z ekologii i innych kierunków pisane na (prawie) każdy temat.