Do niedawna poziom dostosowania polskiego prawa w dziedzinie substancji chemicznych był niewielki. Sytuacja zmieniła się wraz z wydaniem Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie substancji chemicznych stwarzających zagrożenie dla zdrowia lub życia. Rozporządzenie to transponuje przepisy wspólnotowe dotyczące substancji chemicznych. Zawiera ich wykaz, kryteria klasyfikacji i sposób znakowania oraz wymagania dotyczące [1] [2] sporządzania kart charakterystyki (w tym przypadku wprowadzono też w Polsce normę ISO).[3]
W Polsce nie obowiązują standardy UE dotyczące dobrej praktyki laboratoryjnej. Rozbieżności występują jeszcze w takich obszarach, jak wskaźniki emisji azbestu do wody i gruntu, odzysku i kontrolowanego używania baterii i akumulatorów, funkcjonowania zasady BAT jako kryterium jakości podejmowanych działań.[4] [5] [6]
Eliminację znacznej części rozbieżności przewiduje się wraz z przyjęciem ustawy o substancjach i preparatach chemicznych, która znajduje się w trakcie procesu legislacyjnego (1998).
Obejmowałaby ona takie zagadnienia, dotyczące chemikaliów, jak:
- klasyfikacja i oznakowanie,
- sporządzanie kart charakterystyki,
- wykaz substancji niebezpiecznych,
- procedury wprowadzania do obrotu nowych substancji,
- metody badań właściwości substancji oraz stosowanie zasad dobrej praktyki laboratoryjnej przy wykonywaniu badań,
- ocena i kontrola ryzyka,
- ograniczenia i zakazy wprowadzania do obrotu niektórych substancji,
- wymogi dotyczące eksportu niebezpiecznych substancji.
2. Ryzyko przemysłowe i zanieczyszczenia przemysłowe Rozwiązania europejskie dotyczące ryzyka przemysłowego cechują się naciskiem na działalność prewencyjną i monitoring. W Polsce zaś główną uwagę skupia się na zagadnieniach likwidacji ewentualnych szkód powstałych na skutek nadzwyczajnych zagrożeń środowiska. Działania prewencyjne oraz szkoleniowo-instruktażowe traktowane są marginalnie. Dostosowanie polskich rozwiązań prawnych do standardów wspólnotowych jest dalece niewystarczające. Niektóre – najbardziej niezbędne – kwestie zostały już uwzględnione poprzez nowelizację ustawy o ochronie środowiska, jednak pełna transpozycja przepisów przewidywana jest wraz z nową ustawą. Do polskiego prawa wprowadzono definicje instalacji mogących spowodować zagrożenie i substancji niebezpiecznych. Planuje się wprowadzenie obowiązku przeprowadzania okresowych kontroli tych instalacji przez użytkujące je podmioty oraz opracowanie planów operacyjno – ratowniczych. Plany takie byłyby opracowywane także przez władze jednostek administracyjnych.
W polskim prawie nie znajdują odzwierciedlenia europejskie przepisy dotyczące ekoznaku. Podjęte zostały już działania mające na celu „przełożenie” tych rozwiązań.
W zakresie zapobiegania zanieczyszczeniom przemysłowym istnieje duża zbieżność prawa polskiego ze standardami wspólnotowymi. Istnieje bowiem taki system wydawania pozwoleń na emisję zanieczyszczeń do środowiska, który obejmuje wszystkie rodzaje oddziaływania (jego wadą jest dezintegracja – występują różnice zasad i procedur w wydawaniu poszczególnych pozwoleń) . Istnieje także system zintegrowanej kontroli emisji. Od nowej ustawy o ochronie środowiska oczekuje się wprowadzenia brakujących w Polsce standardów, jak zasada BAT, ujednolicenie metod pomiarów i systemu wydawania pozwoleń.[7] [8] [9]
[1] Narodowy Program… op. cit. Rozdział 23, s. 68-72
[2] Dz. U. z 1997 roku, Nr 105, poz. 671
[3] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.
[4] Raport zawierający ocenę stopnia dostosowania prawa polskiego… op. cit. s. 17
[5] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.
[6] J. Ciechanowicz, Harmonizacja polskiego prawa ochrony środowiska z prawem Wspólnot Europejskich na przykładzie nadzwyczajnych zagrożeń środowiska, Przegląd Prawa Europejskiego 1 (2) 1997
[7] Stan dostosowania polskiego prawa… op. cit.
[8] Ibidem
[9] Raport zawierający ocenę stopnia dostosowania prawa polskiego… op. cit. s. 17-18
Więcej prac magisterskich z zakresu ochrony środowiska znajdziecie w serwisie prace magisterskie z ekologii. W ofercie mnóstwo prac licencjackich i magisterskich z zakresu ekologii.
